Ηχητική Αιώρηση - Αντιβαρύτητα ! Πανάρχαια γνώση που χρησιμοποιείται και σήμερα.

Γράφει η Αρετή Γεωργακοπούλου

 Υπάρχει γύρω μας ένα πεδίο που δεν αντιλαμβανόμαστε με τις ελλιπείς αισθήσεις μας, ένα ενεργειακό πλέγμα που περιβάλλει όλο το Σύμπαν. Αυτό σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς είναι ο Αιθήρ, το πέμπτο στοιχείο. Ο Πλάτων μας δίνει πληροφορίες στον Τίμαιο για τα λεγόμενα "πλατωνικά" στερεά και δίνει στον Αιθέρα το σχήμα του δωδεκάεδρου. Το δωδεκάεδρο αποτελείται από δώδεκα πεντάγωνα όπου από κάθε πεντάγωνο προκύπτει η θεϊκή Πεντάλφα, από την οποία προκύπτει η χρυσή τομή. Δείτε περισσότερα εδώ για το συγκεκριμένο σχήμα και τις ιδιότητές του και θα κατανοήσετε πως όλη η δημιουργία προκύπτει από την χρυσή τομή!

 Οι ιδιότητες όμως του Αιθέρος είναι άπειρες.. Και μας περιμένουν να τις ανακαλύψουμε. Όλα τα "μετα-φυσικά" φαινόμενα βρίσκουν εξήγηση στην κβαντική επιστήμη και γίνεται κατανοητό πως τα πράγματα δεν είναι όπως τα βλέπουμε. Φαινόμενα όπως τηλεκίνηση, απομακρυσμένη προβολή, το φαινόμενο των διδύμων που αισθάνονται από μακριά ο ένας τον άλλον,τα "ερωτευμένα φωτόνια",  ο χορός της βροχής των ινδιάνων, ακόμα και τα βουντού των μάγων, όλα εξηγούνται μέσω του Αιθέρος.

 Πριν σας μιλήσω για το θέμα της ηχητικής αντιβαρύτητας θα ήθελα να επισημάνω κάτι: Σε όσους πραγματικά ενδιαφέρονται για την γνώση των προγόνων μας συμβουλεύω αυτό: μην μένετε επιφανειακά πάνω σε αυτήν, βυθιστείτε στον ωκεανό της με αργά βήματα και προσπαθήστε να την κατακτήσετε. Με το να λέμε: " Ο Ηράκλειτος είπε αυτό, ο Πλάτων είπε το άλλο, οι αρχαίοι Έλληνες είχαν τεχνολογία" δεν γίνεται κάτι. Το Ζήτημα είναι να σκεφτούμε γιατί λένε ό,τι λένε και να βρούμε μετά από μελέτη τα μυστικά της τεχνολογίας των αρχαίων! Μην ακούτε τον πολύ κόσμο που λέει "χάθηκε η γνώση, δεν υπάρχει τίποτα" και επαναπαύεται. Μπορεί κανείς, αν έχει την θέληση να ψάξει σε σκόρπιες πηγές και να ενώσει ύστερα το παζλ, να κάνει μια ωραία αρχή και να βοηθήσει έτσι και τους υπόλοιπους. Σίγουρα έχει χαθεί μεγάλο κομμάτι, όχι όμως τόσο όσο πιστεύεται. Να είναι καλά οι Κόπτες Αιγύπτιοι και οι Άραβες που έσωσαν σε μετάφραση πολλά ελληνικά κείμενα, και οι Θιβετιανοί που χρησιμοποιούν ακόμη και σήμερα μέρος αυτής της γνώσης. Και, όπως λέει ο Πλάτων στον διάλογο Μενέξενο, σκοπός μας πρέπει να είναι, όχι μόνο να καμαρώνουμε για τους προγόνους μας, αλλά και να τους ξεπεράσουμε! Προς αυτό προσπαθώ κι εγώ να προτρέψω όσους διαβάζουν το άρθρο. Με λυπεί το ότι περνούν τα χρόνια και βλέπω άτομα με πνευματικές ανησυχίες να μένουν στάσιμοι και να μην υπάρχει καμία εξέλιξη. Να μένουν στο μπλα-μπλα και στις θεωρίες και να τσακώνονται οι μεν με τους δε για ανοησίες, αντί να κοιτάξουν να κάνουν την γνώση κτήμα και δύναμη τους και να την διαδώσουν! Μόνο όταν θα γίνει αυτό θα μπορέσει να σωθεί η Ελλάς, αλλά και όλη η ανθρωπότητα.

 Σε παλαιότερο άρθρο βλέπουμε έναν κύριο να έχει φτιάξει ολόκληρο πάρκο από ογκόλιθους και να έχουμε μείνει με την απορία πώς κατάφερνε και τους σήκωνε στον αέρα.Κάποιοι είπαν πως τον άκουσαν να τραγουδάει στους ογκόλιθους.Μεγάλο ρόλο παίζει και η γνώση του μαγνητικού πεδίου που μας περιβάλλει. Επίσης με το εν λόγω φαινόμενο μας λύνεται και η απορία του πώς τοποθετήθηκαν τόσο μεγάλοι ογκόλιθοι στην μεγάλη Πυραμίδα, πώς έφτιαξαν τα Μενίρ, το Στόουνχέιντζ και άλλα μεγαλουργήματα.Σας παραθέτω απόσπασμα από το πολύ καλό βιβλίο του Δημήτριου Ευαγγελόπουλου "Αντιβαρύτητα" σελ 19-22  σχετικά με ένα άλλο παρόμοιο φαινόμενο :


ΗΧΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΒΑΡΥΤΗΤΑ;
Από την αρχαιότητα έχουν αναφερθεί ανυψώσεις και μετεωρίσεις αντικειμένων
μέσω κατάλληλων ηχητικών κυμάτων. Οι Θιβετανοί μάλιστα μοναχοί
θεωρούνται ειδήμονες σε αυτό. Η παρακάτω ιστορία που δημοσιεύθηκε σε ένα
Γερμανικό περιοδικό έχει ως εξής:
Γνωρίζουμε από τους ιερείς της άπω ανατολής ότι αυτοί μπορούσαν να
ανυψώσουν με διάφορους ήχους βαρείς ογκόλιθους πάνω σε ψηλά βουνά...Η
γνώση των διάφορων ηχητικών κραδασμών καταδεικνύει ότι ένα δονούμενο
και συμπυκνωμένο ηχητικό πεδίο μπορεί να εξουδετερώσει τη δύναμη της
βαρύτητας. Ο Σουηδός μηχανικός Olaf Alexanderson έγραψε γι’ αυτό το
φαινόμενο στο βιβλίο του Implosion No. 13. Η παρακάτω αναφορά βασίζεται
σε παρατηρήσεις που έγιναν πριν από 20 μόνο χρόνια στο Θιβέτ. Έχω αυτή
την αναφορά από το φίλο μου πολιτικό μηχανικό Henry Kjelson. Αυτός τη
συμπεριέλαβε αργότερα στο βιβλίο του Οι Απωλεσθείσες Τεχνικές.
Η ιστορία του έχει ως εξής: Ένας Σουηδός γιατρός, ο Δρ. Jarl, φίλος του
Kjelsons, σπούδασε στην Οξφόρδη. Στη διάρκεια εκείνου του χρόνου έγινε
φίλος με ένα νεαρό Θιβετανό σπουδαστή. Μετά από δυο χρόνια, το 1939, ο
Δρ. Jarl, έκανε ένα ταξίδι στην Αίγυπτο για την Αγγλική Επιστημονική
Κοινότητα. Εκεί τον βρήκε ένας αγγελιαφόρος του Θιβετανού φίλου του και
τον κάλεσε να έρθει επειγόντως στο Θιβέτ για να κουράρει ένα μεγάλο Λάμα.
Ο Δρ. Jarl αφού πήρε την άδεια ακολούθησε τον αγγελιαφόρο και έφθασε
μετά από ένα μακρύ ταξίδι με αεροπλάνο και καραβάνια Γιακ στο μοναστήρι
όπου ζούσαν ο γέρος Λάμα και ο φίλος του, που κατείχε τώρα μια υψηλή
θέση.
Ο Δρ. Jarl έμεινε εκεί για κάποιο χρόνο και λόγω της φιλίας του με τους
Θιβετανούς έμαθε από αυτούς πολλά πράγματα που οι άλλοι ξένοι δεν είχαν
την ευκαιρία να ακούσουν ή να παρατηρήσουν.
Μια μέρα ο φίλος του τον πήγε σε ένα μέρος κοντά στο μοναστήρι και του
έδειξε ένα κεκλιμένο λιβάδι που περιβαλλόταν βορειοδυτικά από υψηλούς
γκρεμούς. Σε έναν από τα πέτρινα τοιχώματα, σε ύψος 250 περίπου μέτρων
υπήρχε μια μεγάλη τρύπα που φαινόταν σαν η είσοδος μιας σπηλιάς. Μπροστά
από αυτή τη τρύπα υπήρχε μια πλατφόρμα πάνω στην οποία οι μοναχοί
έκτιζαν ένα πέτρινο τοίχο. Η μόνη πρόσβαση σε αυτή την πλατφόρμα ήταν
από τη κορυφή του γκρεμού και οι μοναχοί κατέβαιναν εκεί με τη βοήθεια
σκοινιών.
Στη μέση του λιβαδιού, 250 περίπου μέτρα από τον γκρεμό, υπήρχε μια
γυαλισμένη πέτρινη πλάκα με μια κοιλότητα σαν κούπα στο κέντρο της. Η
κοιλότητα αυτή είχε διάμετρο ενός μέτρου και βάθος 15 εκατοστά. Ένας
μεγάλος ορθογώνιος ογκόλιθος μανουβράρετο με τη βοήθεια βοδιών Γιακ
μέσα σε αυτή τη σπηλιά. Ο ογκόλιθος είχε πλάτος ένα μέτρο και μήκος
ενάμιση μέτρο. Μετά στήθηκαν 19 μουσικά όργανα σε ένα τόξο 90 μοιρών, σε
μια απόσταση 63 μέτρων από τη πέτρινη πλάκα. Η ακτίνα αυτή των 63 μέτρων
μετρήθηκε με ακρίβεια. Τα μουσικά όργανα αποτελούντο από 13 τύμπανα και
έξη σάλπιγγες. Οκτώ τύμπανα είχαν διατομή ενός μέτρου και μήκος ενάμιση
μέτρο. Τέσσερα τύμπανα είχαν ενδιάμεσο μέγεθος με μια διατομή 0,7 μέτρων
και μήκος ενός μέτρου. Το μόνο μικρό τύμπανο είχε διατομή 0,2 μέτρα και
μήκος 0,3 μέτρα. Όλες οι σάλπιγγες είχαν το ίδιο μέγεθος, μήκους 3,12
μέτρων και ανοίγματος 0,3 μέτρων. Τα μεγάλα τύμπανα και όλες οι σάλπιγγες
ήσαν στερεωμένα πάνω σε βάσεις οι οποίες μπορούσαν να ρυθμιστούν με
ράβδους προς τη κατεύθυνση της πέτρινης πλάκας. Τα μεγάλα τύμπανα ήσαν
κατασκευασμένα από φύλλο σιδήρου 3χιλιοστών και είχαν βάρος 150 kg.
Ήσαν κατασκευασμένα σε πέντε τομείς. Όλα τα τύμπανα ήσαν ανοιχτά στο
ένα άκρο, ενώ το άλλο είχε ένα πάτο από μέταλλο, πάνω στο οποίο κτυπούν οι
μοναχοί με μεγάλα δερμάτινα ρόπαλα. Πίσω από κάθε όργανο ήταν μια σειρά
μοναχών. Όταν ο ογκόλιθος ήταν στη θέση του ο μοναχός πίσω από το μικρό
τύμπανο έκανε σινιάλο να αρχίσει το κονσέρτο. Το μικρό αυτό τύμπανο είχε
ένα πολύ οξύ ήχο και μπορούσε να ακουστεί μαζί με τα άλλα όργανα που
έκαναν ένα τρομερό θόρυβο. Όλοι οι μοναχοί τραγουδούσαν και έψελναν μια
προσευχή, αυξάνοντας σιγά - σιγά το τέμπο αυτού του απίστευτου θορύβου.
Στη διάρκεια των τεσσάρων πρώτων λεπτών δε συνέβη τίποτα. Μετά, καθώς
αύξανε η ταχύτητα της τυμπανοκρουσίας και ο θόρυβος, ο ογκόλιθος άρχισε
να κουνιέται και να ταλαντώνεται και ξαφνικά απογειώθηκε στον αέρα με μια
αυξανόμενη ταχύτητα προς τη κατεύθυνση της πλατφόρμας μπροστά στην
τρύπα της σπηλιάς, σε ύψος 250 μέτρων. Μετά από τρία λεπτά ανόδου
προσγειώθηκε πάνω στη πλατφόρμα.
Έφεραν συνεχώς νέους ογκόλιθους προς το λιβάδι και οι μοναχοί που
χρησιμοποιούσαν αυτή τη μέθοδο μετέφεραν με αυτό το τρόπο 5 με 6
ογκόλιθους την ώρα σε μια πτήση παραβολικής τροχιάς μήκους 500 περίπου
μέτρων και ύψους 250 μέτρων. Μια πολύ απίστευτη εργασία. Ο Δρ. Jarl
γνώριζε για την ανύψωση των βράχων. Θιβετανοί ειδήμονες σαν τους Linaver,
Spalding και Huc είχαν μιλήσει γι’ αυτό, αλλά δεν το είχαν δει ποτέ. Ο Δρ Jarl
ήταν ο πρώτος ξένος που είχε την ευκαιρία να δει αυτό το αξιόλογο θέαμα.
Επειδή νόμιζε στην αρχή ότι είχε πέσει θύμα μιας μαζικής ψύχωσης, τράβηξε
δυο φιλμ του συμβάντος. Τα φιλμ αυτά έδειξαν εντούτοις τα ίδια ακριβώς
πράγματα με αυτά που είχε παρατηρήσει.
Η Αγγλική Εταιρία για την οποία εργαζόταν ο Δρ. Jarl δήμευσε τα δύο φιλμ και
τα χαρακτήρισε σα διαβαθμισμένα. Θα αποχαρακτηρίζονταν μόνο το 1990...
Προφανώς οι προσευχές που έψελναν οι μοναχοί δεν είχαν καμιά άμεση
επίδραση στο γεγονός της ανύψωσης των βράχων. Η όλη αντίδραση δεν
προκλήθηκε από τη θρησκευτική θέρμη τους, αλλά από τη γνώση του
μυστικού της γεωμετρικής τοποθέτησης των μουσικών οργάνων σε σχέση με
τους βράχους που επρόκειτο να ανυψωθούν και από τον αρμονικό συντονισμό
των τυμπάνων και των σαλπίγγων. Η συνδυασμένη δυνατή ψαλμωδία των
ιερέων με ένα ορισμένο ύψος και ρυθμό μπορεί να προσέφερε κάτι στο
συνολικό φαινόμενο. Η ομάδα των συνδυασμένων ηχητικών κυμάτων που
παρήχθησαν με αυτό το τρόπο προκάλεσε μια αντιβαρυτική επίδραση στο
σημείο εστίασής τους (τη θέση των βράχων) και γύρω από το τόξο μέσω του
οποίου κινήθηκαν οι βράχοι.
Οι Θιβετανοί μας δίνουν με αυτό το τρόπο μια άμεση ιδέα για το πώς να
κατασκευάσουμε ένα διαστημόπλοιο αντιβαρύτητας, ηχητικής προώθησης. Το
μόνο που χρειάζεται είναι να συμπληρώσουμε το κύκλο των ηχητικών
γεννητριών και να έχουμε έτσι ένα δίσκο που δημιουργεί μια αντιβαρυτική
δύναμη στο κέντρο του.
Μερικοί υποστηρίζουν ότι γίνονται ήδη πειράματα αυτού του είδους και ότι οι
ηχητικές μέθοδοι χαμηλής συχνότητας έχουν αντικατασταθεί από γεννήτριες
υψηλής συχνότητας, ενώ διάφορα ηλεκτρονικά συστήματα επιτρέπουν τον
πλήρη έλεγχο της κίνησης.
Ας σημειωθεί ότι οι υπέρηχοι χρησιμοποιούνται ήδη επιστημονικά για τη
συγκόλληση μετάλλων όπως επίσης στη λεγόμενη ψυχρή σύντηξη. Το
περιοδικό New Energy News παρουσίασε τον Ιούνιο του 1996 ένα γράμμα του
Donald P. Walton στο οποίο αυτός εξέθετε τη θεωρία ενός φίλου του
ηλεκτρονικού σχετικά με τη χρησιμοποίηση του ήχου στην ανύψωση
αντικειμένων:
Κάθε ενεργειακό επίπεδο έχει τρεις μοναδικές συχνότητες. Εξ’ αιτίας επίσης
της δημιουργικής και καταστροφικής αλληλεπίδρασης των τριών αυτών
συχνοτήτων παράγει ένα ιδιαίτερο σύνθετο ενεργειακό επίπεδο...Για τους
σκοπούς μας οι συχνότητες δεν είναι σημαντικές. Αυτό που είναι σημαντικό
είναι η σχέση αυτών των συχνοτήτων μεταξύ τους μέσα στα αντίστοιχα
ενεργειακά τους επίπεδα.
Παρεμβάλλοντας τη σχέση συχνότητας του υψηλότερου ενεργειακού επιπέδου
έτσι ώστε οι ιδιαίτερες συχνότητες που επιλέγουμε να παράγουν γήινες
αντηχήσεις σα μια από τις ετερόδυνες συμβολές τους, μπορούμε να
δημιουργήσουμε ένα ισχυρότατο πεδίο που συμβάλλει δραστικά με το
μαγνητικό περίβλημα της γης.
Οι λόγοι συχνότητας αυτού του επιπέδου είναι 1,4 και 5, ή σε μουσικούς
όρους οι τόνοι do, fa και so. Επιλέγοντας σαν αντιπροσωπευτικές συχνότητες
τις 48Hz, 64Hz και 72Hz - αλλά μετακινώντας τες ελάχιστα προς τα κάτω, έτσι
ώστε η ετερόδυνη συμβολή των δυο υψηλότερων συχνοτήτων να γίνει 7,83
Hz, επιτυγχάνουμε αυτό ακριβώς το αποτέλεσμα.
Εφόσον η ποιότητα του πραγματικού ενεργειακού επίπεδου είναι αυτή των
βαθμωτών στασίμων κυμάτων, επιμήκων στη φύση τους, η χρησιμοποίηση
ηχητικών κυμάτων μπορεί να προσομοιάσει ή αντανακλάσει την
αλληλεπίδρασή τους, εάν το μέσον δια του οποίου τα άγουμε είναι ιοντικό.
Ετοίμασα ένα κυματοδηγό με τρεις βραχίονες που συγκλίνουν σε ένα κέντρο,
ο καθένας σε σκέλος 120 μοιρών. Κάθε σκέλος κόπηκε από σωλήνα
υδρορροής PVC τετραγωνικής διατομής και μετρήθηκε ώστε να αντιστοιχεί σε
ένα ακριβές κλάσμα του μήκους κύματος για μια από τις συχνότητες, δηλαδή
12, 9 και 8 ίντσες ή πολλαπλάσιά τους. Πρέπει να χρησιμοποιηθούν
μορφοτροπείς που να μπορούν να παράγουν 120 dB στο επιλεγόμενο μέσο και
να τοποθετηθούν στα άκρα των κοιλοτήτων. Η μέτρηση γίνεται από την
πλευρά του μορφοτροπέα μέχρι το σημείο της τομής.
Η παραγωγή των απαιτούμενων συχνοτήτων είναι σχετικά απλή και θα πρέπει
να ξεκινήσουμε με ένα κύριο ταλαντωτή με ένα λεπτό αυξητικό συντονισμό
στα 576Hz. Αυτός συνδέεται με τρεις ενισχυτές buffer των οποίων η έξοδοι
λαμβάνονται ίσες με: 1) 72Hz (διαίρεση με το 8), 2) 64Hz (διαίρεση με το 9)
και 3) 48Hz (διαίρεση με το 12). Και οι τρεις λαμβάνονται μέσω ενός
τετραγώνου προς τον ημιτονικό μετατροπέα και προς τους μορφοτροπείς μέσω
ενισχυτών ισχύος...

Βλέπουμε λοιπόν πώς η μουσική και οι δονήσεις της επηρεάζουν την ύλη. Κατά την άποψή μου, η μουσική είναι σαν την Δημιουργία, μέσα από τις δονήσεις προκύπτουν τα σχήματα και από αυτά ο Κόσμος του Γίγνεσθαι.. και αυτό γίνεται πάντα.

Στα παρακάτω βίντεο θα δείτε πειράματα σχετικά με το φαινόμενο και ένα ντοκιμαντέρ. Με το φαινόμενο της αντιβαρύτητας να παρατηρείται και στα Α.Τ.Ι.Α., βλέπουμε ότι η γνώση αυτή είναι και γήινη.. Τώρα, το ποιος την έδωσε σε ποιον, και αν τελικά κάποια Α.Τ.Ι.Α. είναι εξωγήινα ή γήινα..είναι ένα άλλο θέμα! Και ως επίλογο να θέσω αυτό: Πιστέψτε στις δυνάμεις σας! Είστε πολύ πιο σημαντικοί από όσο νομίζετε!

Φως στο μυστήριο μεταφοράς ογκόλιθων στην αρχαιότητα! Γνώσεις και τεχνικές στις οποίες έχουμε πλήρη άγνοια.

ΕΝΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΜΕΓΑΛΙΘΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΤΗ ΦΛΟΡΙΝΤΑ ΤΩΝ ΗΠΑ (Coral Castle)

Η είσοδος

Με αυτό το άρθρο σκοπεύουμε να προκαλέσουμε τη λογική σας, σκοπεύουμε να ανατρέψουμε τις «βεβαιότητες» που αποκτά κάποιος ζώντας στο «περιορισμένο κόσμο της καθημερινότητας».

Αφορμή για αυτό το άρθρο είναι ένα παιδάκι 14 ετών. Βλέπει καθημερινά κάποια γιαπωνέζικα cartoon που λέγονται «Anime». Έτσι μου τα είπε. Μου είπε ακόμη ότι οι ήρωες έχουν απίστευτες ικανότητες και ξέρουν να χειρίζονται την αλχημεία. Με ρώτησε λοιπόν τι είναι αλχημεία και αν είναι δυνατόν ένας φυσιολογικός άνθρωπος να αποκτήσει τέτοιες ικανότητες. 

Όταν του είπα ότι «εγώ δεν τα πιστεύω αυτά τα πράγματα», απογοητεύτηκε πολύ. Κλείστηκε στον εαυτό του. Δεν μου μίλαγε. Κατάλαβα φυσικά ότι του γκρέμισα το όνειρό του. Όλα τα παιδιά αυτής της ηλικίας θα ήθελαν να έχουν υπέρ-φυσικές ικανότητες, όπως και εγώ άλλωστε όταν ήμουν μικρό παιδί.

Τότε θυμήθηκα ένα καταπληκτικό άρθρο, που διάβασα όταν ήμουν φοιτητής γεωλογίας στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Αυτό το άρθρο αποδείκνυε πέρα πάσης αμφιβολίας ότι ο 14χρονος είχε δίκιο. Υπάρχουν άνθρωποι με απίστευτες ικανότητες. Η έρευνα που έκανα μετά τη συζήτηση με το παιδί με οδήγησε και σε άλλες περιπτώσεις «απίστευτων ανθρώπων». Οι απίστευτοι αυτοί άνθρωποι, ανήκουν σε όλες τις θρησκείες και σε όλους τους πολιτισμούς.

Σήμερα θα σας διηγηθώ την ιστορία του Edward Leedskalnin. Σας το λέω από πριν, όπως το συνηθίζω άλλωστε, η πρώτη μου αντίδραση όταν διάβασα για αυτόν ήταν το να τα απορρίψω όλα. Όπως θα δείτε και εσείς όμως τα κατορθώματά του είναι απίστευτα και όμως αληθινά.

Η ζωή του Edward Leedskalnin, καλύπτεται από μυστήριο. Ο ίδιος έχει φροντίσει να συσκωτίσει το παρρελθόν του. Ξέρουμε μόνο τα τυπικά. Μετανάστης από την Λετονία. Ύψος 1,60 περίπου και βάρος 50-60 κιλά. Μυστηριώδης, απόμακρος, με ελάχιστους φίλους. Όταν εργαζόταν δεν ήταν κανείς κοντά του. Και όταν λέμε κανείς, εννοούμε κανείς. Κανείς δεν κατάφερε να τον φωτογραφήσει ενώ «εργαζόταν».

Σαν να είχε τη «μαγική» ικανότητα να αντιλαμβάνεται πιθανούς κατασκόπους. Ο κ. Edward Leedskalnin, κάποια στιγμή το 1920 αποφάσισε να φτιάξει σε ένα κτήμα του στην Φλόριντα ένα μεγαλιθικό κάστρο. Ξεκίνησε να το κατασκευάζει. Κάποια στιγμή όμως έγινε αλλαγή στην πολεοδομία της περιοχής και ένας νέος δρόμος θα περνούσε από το κτήμα του, οπότε θα το απαλλοτρίωναν. Τότε αποφάσισε να μετακινήσει την ημιτελή αυτή κατασκευή 10 μίλια μακρύτερα στο Homestead, όπου και το ολοκλήρωσε και βρίσκεται μέχρι σήμερα προσελκύοντας τουρίστες απ' όλον τον κόσμο. Θα πείτε που είναι το περίεργο. Ο Edward ήθελε να αποδείξει ότι ένας άνθρωπος μόνος του μπορεί να κατασκευάσει ένα μεγαλιθικό μνημείο από πέτρες των 5-30 τόνων, χωρίς την βοήθεια συγχρόνων μηχανημάτων και άλλων ανθρώπων. Και το κατάφερε!

Ξεκίνησε να «κόβει» κοραλλιογενή βράχο μέσα από τη θάλασσα, να τους μεταφέρει, άγνωστο πως, μέχρι το κτήμα του. Είναι τρελό. Είναι όμως απόλυτα αληθινό. Κανείς δεν τον είδε ποτέ πως έκοβε τα βράχια μέσα από το βυθό της θάλασσας. Ακόμη και με τα σημερινά δεδομένα, το να κοπεί βράχος εντός της θάλασσας είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο. Όποιος επισκεφτεί όμως το κτήμα του και ειδικά αν είναι γεωλόγος καταλαβαίνει ότι ο βράχος από τον οποίο έφτιαξε το μνημείο του, είναι κοραλλιογενής βράχος. Σε ένα πολύ παλιό τεύχος υπήρχε και φωτογραφία από το βυθό, όπου φαίνονταν οι τομές από όπου αφαιρέθηκαν οι βράχοι. Δεν μπόρεσα όμως μέχρι τώρα να την βρω.

Φυσικά οι διάφοροι ερευνητές που ασχολούνται με αυτά τα θέματα προσπαθούσαν να «κλέψουν» το μυστικό του. Τον παρακολουθούσαν συστηματικά, τον ρωτούσαν πως το κάνει. Αυτός απέφευγε αυτές τις συζητήσεις. Όταν κάποιος τον ζόριζε πολύ, τότε του έδειχνε ένα χειροποίητο γερανό και κάτι χοντρά σχοινιά. Όπως και μια ρυμούλκα. Όσοι όμως γνωρίζουν από αυτά τα πράγματα, ξέρουν ότι ένας βράχος 10-20 τόνων, θέλει ειδικούς γερανούς, ειδικά συρματόσχοινα, ειδικά φορτηγά. Και όχι βέβαια οχήματα του 1930. Η εξ όρυξη ειδικά από τη θάλασσα απαιτεί βατραχανθρώπους, ειδικούς γερανούς και πολυμελές συνεργείο. Κανείς όμως δεν είδε ούτε γερανό, ούτε αυτοκίνητα, ούτε συνεργείο.

Μια μέρα ένας «περίεργος» γείτονας τον επισκέφτηκε και έμεινε για αρκετή μαζί με τον Edward, προκειμένου να μάθει και να δει πως το κατασκευάζει. Ο Edward λοιπόν άρχισε με σχοινιά και τροχαλίες να φορτώνει με μεγάλη δυσκολία ένα μικρό βράχο επάνω σε μια ρυμούλκα ενός τρακτέρ. Μετά από ώρες δουλειάς κατάφερε να βάλει μερικούς τέτοιους μικρούς βράχους στην ρυμούλκα – δεν έβαλε κανένα μεγάλο βράχο επάνω στη ρυμούλκα. Αφού ο περίεργος γείτονας ικανοποίησε την περιέργειά του έφυγε. Για κάποιο λόγο όμως μετά από λίγη ώρα ξαναγύρισε. Και τότε κυριολεκτικά τρελάθηκε. Αυτό τον ελάχιστο χρόνο που έλειπε, όλοι οι βράχοι και οι μεγάλοι είχαν ήδη τοποθετηθεί. Κατάλαβε λοιπόν ότι τα σχοινιά και οι τροχαλίες ήταν απλώς ένα καμουφλάζ για να ξεγελάει ο Edward τους περίεργους.

Οταν μετακίνησε ολόκληρο το οικοδόμημα στο Homestead, οι άνθρωποι της γειτονικής περιοχής είδαν κάποιους κοραλλένιους βράχους και ειδικά τους μικρούς να μεταφέρονται με ένα δανεισμένο φορτηγό, αλλά κανείς δεν ξέρει πως ο Leedskalnin τους ανέβασε και τους κατέβασε από το όχημα.

Όταν ρωτήθηκε ο ίδιος για το πώς έφτασε στο κατόρθωμά του ο Leedskalnin απάντησε απλά ότι κατανοούσε τους νόμους του βάρους και της μηχανικής των μοχλών. Αναφέρεται ότι δήλωσε, "Ανακάλυψα τα μυστικά των πυραμίδων. Βρήκα το πώς οι Αιγύπτιοι και οι αρχαίοι κατασκευαστές του Περού, του Γιουκατάν και της Ασίας, με τη χρήση μονάχα πρωτόγονων εργαλείων, σήκωσαν και τοποθέτησαν τεράστιους ογκόλιθους που ζύγιζαν πολλούς τόνους."

Ο Edward Leedskalnin διαφωνούσε κατηγορηματικά με τη μοντέρνα επιστήμη και ισχυριζόταν ότι οι επιστήμονες ήταν λάθος, ενώ η ' φύση είναι απλή'. Πίστευε πως η ύλη αποτελείται από ξεχωριστούς μαγνήτες και πως η κίνηση αυτών των μαγνητών μέσα στην ύλη και μέσα στον χώρο προκαλεί μετρήσιμα φαινόμενα, τον μαγνητισμό και τον ηλεκτρισμό. Αυτές οι έννοιες 'περιλάμβαναν τη σχέση της Γης με ουράνιες ευθυγραμμίσεις.' Ισχυρίστηκε πως είχε δει χάντρες από φως που πίστευε πως ήταν η φυσική παρουσία του μαγνητισμού της φύσης και της δύναμης της ζωής, ή αυτό που σήμερα ονομάζουμε ως ενέργεια Chi."

Ο Edward Leedskalnin έγραψε διάφορα φυλλάδια που τα πουλούσε σε τουρίστες καθώς θαύμαζαν την κατασκευή του. Ένα από αυτά, με το όνομα 'Μαγνητικό Ρεύμα' (Magnetic Current) μπορεί να το διαβάσει κανείς στο Διαδίκτυο (paranormal.about.com). Στο φυλλάδιο αυτό αποκαλύπτει τα αποτελέσματα πειραμάτων με μαγνήτες που έκανε για δύο χρόνια. Ίσως να αποκαλύπτει τα μυστικά της ανύψωσης όταν γράφει:

"Ο πραγματικός μαγνήτης είναι η ουσία που κυκλοφορεί μέσα στο μέταλλο. Κάθε σωματίδιο στην ουσία αυτή είναι ένας ξεχωριστός μαγνήτης από μόνος του, και ο Βόρειος και ο Νότιος Πόλος είναι ξεχωριστοί μαγνήτες. Είναι τόσο μικροί που μπορούν να διαπεράσουν οτιδήποτε. Στην πραγματικότητα μπορούν ευκολότερα να περάσουν μέσα από το μέταλλο απ' όσο μπορούν να περάσουν μέσα από τον αέρα. Βρίσκονται σε συνεχή κίνηση, με αντίθετη κατεύθυνση μεταξύ τους και εάν οδηγηθούν στα σωστά κανάλια παρέχουν αέναη ισχύ." 


Στη γειτονιά που έμενε κυκλοφορούσαν διάφορες φήμες. Μια από αυτές έλεγε ότι κάποιοι περίεργοι γείτονες κατάφεραν να δουν πως ο Leedskalnin μετακίνησε τις πέτρες. Λένε ότι ακούμπησε τα χέρια του στην πέτρα που ήθελε να σηκώσει και άρχισε να τραγουδάει. Με κάποιον περίεργο τρόπο αυτό έκανε τις τεράστιες πέτρες να ανυψωθούν.
Κάποια άλλη φήμη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Fate έλεγε: «κάποιοι έφηβοι που τον κατασκόπευαν ισχυρίστηκαν πως τον είδαν ένα απόγευμα να «αιωρεί κοραλλένιους ογκόλιθους στον αέρα σα να ήταν μπαλόνια με υδρογόνο», αλλά κανείς δεν τους πήρε στα σοβαρά.»

Τι να πιστέψεις και τι να απορρίψεις. Εγώ έχω πειστεί. Μπείτε και εσείς στο google Earth (Συντεταγμένες: 25,30'02.06''Β ΚΑΙ 80, 26'39.47''Δ) να δείτε το μεγαλιθικό μνημείο του. Δεν θα μάθουμε ποτέ πως το έφτιαξε. Όπως δεν θα μάθουμε ποτε γιατί απέκρυψε το μυστικό. Ο Leedskalnin πήρε τα μυστικά μαζί του στον τάφο του το 1951.

Δείτε και αυτό:

http://www.panoramio.com/photo/19628582

Αυτή είναι η είσοδος του μεγαλιθικού μνημείου. Ο βράχος που βλέπεται είναι μια περιστρεφόμενη πόρτα, πρέπει να ζυγίζει περίπου 5-6 τόνους και ανοιγοκλείνει με το απλό σπρώξιμο ενός κοινού ανθρώπου. Είναι τόσο τέλεια ζυγισμένη, που λένε ότι και ένας έφηβος μπορεί να την μετακινήσει. Προσέξτε με πόσο τέλειο τρόπο είναι κομμένες.

Εδώ ο Edward μέσα στο «βραχόκηπό» του. Οι ημισέληνοι που βλέπετε πίσω είναι τέλεια τοποθετημένες πάνω σε ένα βράχο ύψους 5 μέτρων περίπου. Σκεφτείτε τι κόπο και πόση εργασία χρειάζεται για να ταιριάξει η ημισέληνος στη βάση της.

Εδώ είναι ο Edward δίπλα σε ένα τεράστιο βράχο και έχει γράψει τα εξής:

Γεννήθηκε το 1887 στην Λετονία

Κατασκευάστηκε το 1928

Μετακινήθηκε το 1939

Ποιος μπορεί να το κόψει, να το μεταφέρει και να το σκαλίσει; Προσέξτε το εσωτερικό σκάλισμα. Προκειμένου να μην φεύγει το νερό, γιατί ο κοραλλιογενής βράχος είναι υδατοδιαπερατός, έχει επικαλυφθεί εσωτερικά με ειδική τσιμεντένια μόνωση.

Προσέξτε το τέλειο ταίριασμα των τεράστιων βράχων.

Η τροχαλία που υποτίθεται σήκωνε αυτούς τους βράχους. Όποιος θέλει μπορεί να το πιστέψει.!!!!

Ο Edward επι το έργον….Το αστείο είναι πως μετακινούνταν ο γερανός με τον βράχο μαζί.

Μακέτα του βραχόκηπου του Edward.

Ο «γίγαντας» Edward

Όπως προείπαμε ο περίεργος αυτός Edward Leedskalnin έκανε πειράματα με μαγνήτες. Σύμφωνα όμως με τη σημερινή φυσική όλα αυτά ήταν «κουταμαρίτσες». Στο link που βλέπετε http://www.peswiki.com/index.php/Directory:Leedskalnin_Magnetic_Currents:Monsieur_Bonheur θα βρείτε πληροφορίες για τα πειράματά του. Μελετήστε τα και στείλτε μας τα συμπεράσματά σας να τα δημοσιεύσουμε.

Εδώ μπορείτε να δείτε σχετικά βίντεο http://coralcastle.com/links/

Οι επόμενες φωτογραφίες που βλέπετε δεν έχουν σχέση με τον Edward. Είναι όμως φωτογραφίες από ιερογλυφικά της Αιγύπτου. Αυτές οι φωτογραφίες συνήθως θεωρούνται πλαστές και δεν σχολιάζονται από τους «αιγυπτιολόγους». Οι αιγυπτιολόγοι ψάχνουν στα «επίσημα» site, στα «επίσημα»βιβλία και συνήθως αυτές οι φωτογραφίες δεν υπάρχουν εκεί. Προσέξτε τις. Δεν είναι ούτε τελετουργικά σκεύη, ούτε δημιουργήματα πρωτόγονων, της παλαιολιθικής και της νεολιθικής εποχής. Κάποιοι γνωρίζουν πολλά αλλά τα αποκρύπτουν από εμάς τους «φτωχούς» και «αδαείς».

(Οι δύο παραπάνω φωτογραφίες είχαν δημοσιευθεί παλιά σε περιοδικό)

http://eleftheri-epistimi.blogspot.com

Πηγή: Ανοιχτή ματιά στον κόσμο

Η υπερτεχνολογία ενός πανάρχαιου πολιτισμού.

Ενα πέπλο μυστηρίου σκεπάζει μέχρι σήμερα τα βάθη της ιστορίας, προκαλώντας την φαντασία, την περιέργεια και το επιστημονικό ενδιαφέρον.




Αρχαίοι μύθοι, πανάρχαιες βραχογραφίες, περίεργες αναφορές των ιστορικών και των χρονογράφων εκείνων των εποχών, αλλά και οι σύγχρονες επιστημονικές αποδείξεις που έρχονται να προσδώσουν ένα άλλο νόημα, ή και να επιβεβαιώσουν μερικές φορές τις αρχαίες δοξασίες, δημιουργούν ένα πολύμορφο σύνολο που μεταφέρει αχνά από τα βάθη των αιώνων τον δυνατό παλμό ενός πανάρχαιου πολιτισμού, ο οποίος στην μεγαλύτερη του έκταση παραμένει ακόμα και σήμερα ανεξερεύνητος και άγνωστος.


Ίσως δεν θα ήταν ουτοπικό να προσπαθήσουμε να βρούμε πίσω από την αλληγορία των μύθων, την άκρη του νήματος που οδηγεί σε μία άγνω στη αλήθεια. Αλλωστε η ίδια αυτή "ουτοπία" οδήγησε τον Σλίμαν στην ανακάλυψη των Μυκηνών και της Τροίας, τον Έβανς στην ανακάλυψη των ανακτόρων της Κνωσού κ.λ.π. Οι αρχαίοι λοιπόν μύθοι, είτε Ελληνικοί είναι αυτοί, είτε Περσικοί, Ινδικοί, Αιγυπτιακοί, Ινδιάνικοι κ.λ.π., σύμφωνα με αρκετούς μελετητές μεταφέρουν μία αντίληψη που σε εμάς φαντάζει παράλογη: ότι η ανθρώπινη ιστορία δεν ακολούθησε μία γραμμική πορεία από έναν πρωτόγονο πολιτισμό σε έναν πιο εξελιγμένο, αλλά αντίστροφα μία σπειροειδή πορεία από έναν πανάρχαιο εξελιγμένο πολιτισμό σε μία συνεχόμενη παρακμή έως την εποχή που υπήρξε η μυθολογική εκείνη καταγραφή, και μετά πάλι άρχισε η άνοδος κ.ο.κ.








ΜΙΑ ΠΑΝΑΡΧΑΙΑ ΚΟΣΜΟΚΡΑΤΟΡΙΑ




Είναι χαρακτηριστική η καταγραφή του Ησιόδου στο "Έργα και ημέραι", όπου αναφέρει ότι οι θεοί δημιούργησαν πρώτα το Χρυσό Γένος των ανθρώπων που έζησε την εποχή που ο Κρόνος βασίλευε στο κράτος του Ουρανού. Τούτο το γένος ήταν το πιο σοφό και προηγμένο απ' όλα, ενώ εν συνεχεία ακολούθησαν - σε μία συνεχή παρακμή - τα επόμενα γένη φτάνοντας στο κατώτερο: το Σιδηρούν. Εδώ έχουμε την αντίληψη της αντίστροφης πορείας του ανθρώπινου πολιτισμού, αλλά και μια αναφορά σε κάποιον πανάρχαιο εξελιγμένο πολιτισμό: Στο κράτος του Ουρανού. Ο Ουρανός σύμφωνα με την αρχαιοελληνική παράδοση ήταν ο πρώτος βασιλέας ο οποίος και δημιούργησε ένα παγκόσμιο κράτος. Ο Ευήμερος ο Μεσσήνιος αναφέρει ότι ο Ουρανός φέρεται ως ο πρώτος των βασιλέων, ενώ ο Απολλόδωρος αναφέρει ότι ήταν ο πρώτος που κατέκτησε τον κόσμο.


Ανάλογη καταγραφή έχουμε από την αρχαία κινεζική παράδοση, οπού κατά το πανάρχαιο κείμενο " I Τσίνκ" ο πρώτος βασιλέας ήταν ο 'Τσανγκ - Τι", που μεταφράζεται ως "Ό Βασιλιάς Ουρανός". Σύμφωνα λοιπόν με το "Ι Τσινκ", κατά την εποχή της βασιλείας του "εθεσπίσθησαν νόμοι χρηστότητος και δικαιοσύνης. Δεν υπήρχε τότε τόπος στη Γη που να μην ανήκε στον βασιλέα Ουρανό...".


Παρόμοιες αναφορές υπάρχουν και στα αρχαία Ινδικά κείμενα "Ραγγού Βάνσα" και "Ραμαγιάνα", όπου γίνεται λόγος για ένα πανάρχαιο βασίλειο που ίδρυσε ο "Μανού", ο "πρώτος των βασιλέων" και στο οποίο ίσως είχε αναπτυχθεί ένας εξελιγμένος πολι τισμός.


Το αρχαίο Ινδιάνικο κείμενο "Popol Vux" αναφέρει την ύπαρξη κατά τα πανάρχαια χρόνια ενός παγκόσμιου πολιτισμού, ενώ μιλάει και για τον εποικισμό της Αμερικής από τους λευκούς στρατιώτες του βασιλιά "'Ηλα Τάκι".


Οι παρόμοιες έως ταυτόσημες αυτές αρχαίες καταγραφές, που έρχονται από λαούς που ζουν σε φοβερά απομακρυσμένες μεταξύ τους περιοχές, δεν μπορούν παρά να μας κινήσουν τουλάχιστον την υποψία, ότι τότε υπήρχε ένα κράτος που είχε κατακτήσει όλον, ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη δημιουργώντας έναν προηγμένο πολιτισμό.


Αυτός ο πολιτισμός παρέμεινε στην μνήμη των ανθρώπων και μετά την καταστροφή του (πιθανόν από κάποιον παγκόσμιο πόλεμο και από έναν μεγάλο κατακλυσμό, γεγονότα που καταγράφονται και πάλι στα κεί μενα των αρχαίων λαών), η δε αίγλη του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε οι πρω ταγωνιστές του να πάρουν - με την πάροδο των αιώνων - διαστάσεις θεών και τα γεγονότα που τον σημά δεψαν να πάρουν από στόμα σε στόμα τις διαστάσεις μύθου.


Η αιτία της θεοποίησης αυτών των προσώπων μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτή από έναν αναγνώστη των αρχαίων κειμένων, αφού πάρα πολλοί χρονογράφοι, ιστορικοί και συγγραφείς εκεί νης της εποχής μιλούν για τους θεούς και περιγράφουν τα περιστατικά της ζωής τους σαν να πρόκειται γα ιστορικά πρόσωπα και ιστορικά γεγονότα.


Δυστυχώς δεν έχει φτάσει στα χέρια μας λεπτομερής καταγραφή της ιστορίας εκείνου του πανάρχαιου πολιτισμού. Ένας από τους λόγους είναι η εξαφάνιση της συντριπτικής πλειοψηφίας των αρχαίων καταγραφών με την πυρπόληση των βιβλιοθηκών της Αλεξάνδρειας, της Κωνσταντινούπολης κλπ., που μας στέρησε από έναν πολύτιμο θησαυρό γνώσεων. Αξίζει να θυμηθούμε ότι η βιβλιοθήκη της Κωνσταντινούπολης καιγόταν επί μία ολόκληρη εβδομάδα. Και μόνο αυτή η πληροφορία μας προκαλεί ρίγος, όταν αναλογιζόμαστε το πλήθος και την έκταση των γραπτών μνημείων που εξαφανίστηκαν.


Παρ' όλα αυτά, έφτασαν μέχρι σήμερα κάποιες σποραδικές αναφορές, οι οποίες σε συνδυασμό με διάφορα παράδοξα αρχαιολογικά ευρήματα και διάφορα πορίσματα επιστημονι κών ερευνών, μπορούν να μας μεταφέρουν αχνά τον παλμό εκείνου του πολιτισμού. Στόχος του άρθρου αυτού δεν είναι να αναπαραστήσει την ιστορία εκείνης της εποχής, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος (όσο μπορεί να επιτρέψει ο περιορισμένος χώρος) από το πλήθος των στοιχείων πού παραμένουν ανε ξήγητα ή τουλάχιστον ελλιπώς ερμηνευμένα από την συμβατική ιστορία και, αν δεν αποδεικνύουν, τουλάχιστον δημιουργούν την υποψία για την ύπαρξη ενός πολιτισμού, ίσως πιο προηγμένου και εξελιγμένου από τον δικό μας.


 
ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΜΙΑΣ ΥΨΗΛΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ




Είναι φυσικό, η ιστορία ενός πολιτισμού που υπολογίζεται ότι υπήρξε δέκα χιλιάδες χρόνια πριν από την γέννηση του Χριστού και εξαφανίστηκε από μία κοσμογονική καταστροφή, να τυλίχτηκε με την αχλή και την αίγλη του μύθου, ο οποίος είναι και η σημαντικότερη ένδειξη της ύπαρξης του. Οι γενιές που έζησαν τα επόμενα από την καταστροφή χρόνια χωρίζονταν στους ανθρώπους των ιερατείων, που είχαν στην κατοχή τους την προγονική γνώση μαζί με κάποια από τα κατά λοιπα της πανάρχαιας τεχνολογίας, και στην μεγάλη μάζα των απλών ανθρώπων. Εκείνοι, τις μνήμες τις οποίες διατήρησαν από τα χρόνια της ακμής, τις περιέβαλαν με το προστατευτικό κάλυμμα της μυθολογίας.


Η μυθολογία βρίθει από αναφορές στα φοβερά όπλα των θεών, στα ιπτάμενα άρματα τους, στα αυτόματα μηχανήματα και τα πολεμικά τέρατα, στις "μαγικές" δυνάμεις που έφτιαχναν πελώρια οικοδομήματα ή γκρέμιζαν ανίκητα τείχη, στους ταξιδιώτες του ουρανού και των άστρων. Σίγουρα όλα αυτά μπορεί να είναι δημιουργήματα της φαντασίας.


Αυτή η "φαντασία" όμως είναι παρόμοια - σχεδόν ταυτόσημη -σε διάφορους λαούς, και εφ' όσον υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα που δεν μπορούν να εξηγηθούν επαρκώς αν δεν θεωρηθούν ως απεικόνιση της πραγματικότητας που κρύβουν οι μύθοι, αφού υπάρχουν ιστορικές μαρ τυρίες που υπαινίσσονται την χρησι μοποίηση κατά διάφορες κρίσιμες περιόδους μη συμβατικής με τα δεδο μένα της εποχής τεχνολογίας, και εφ' όσον σύγχρονοι ερευνητές στηριζόμε νοι σε αρχαίες μαρτυρίες κατασκευά ζουν πράγματα που έως τώρα τα θεωρούσαμε αντικείμενα που συνα ντούμε μόνο σε μύθους. Επομένως, είναι φυσικό να γεννιέται η υποψία ότι τα περί απλής φαντασίας δεν αποτε λούν ικανοποιητική και επαρκή εξήγηση.


Οι αρχαίοι μύθοι και τα κείμενα είναι γεμάτα από αναφορές σε ιπτάμενα οχήματα που χρησιμοποιούνταν για διάφορους σκοπούς. Όσες από αυτές και να καταγράψουμε, δεν θα μπο ρέσουμε να μην έχουμε αφήσει ένα σημαντικό πλήθος απ' έξω. Αξίζει όμως να μεταφέρουμε κάποιες χαρακτηριστικές περι πτώσεις, όπου ένας καχύποπτος ερευνητής μπορεί να διακρί νει πίσω από την αλληγορία πολλά πράγματα.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο μύθος του Τριπτόλεμου με την θεά Δήμητρα. Πρόκειται για έναν μύθο των Ελευσινίων Μυστηρίων, σύμφωνα με τον οποίο η θεά Δήμητρα μετά από μία περιπλάνηση με το ιπτάμενο πύρινο άρμα της, που εσύρετο από φτερωτούς δράκοντες, προσγειώθηκε στην "αγέλαστο πέτρα" στην Ελευσίνα.






Ύστερα παρέδωσε το ίδιο αυτό φτερωτό άρμα σε έναν από τους τέσσερις βασιλείς της Ελευσίνας, τον Τριπτόλεμο, ο οποίος έφυγε πετώντας, και απουσίασε γα πολλά χρόνια με σκοπό να διδάξει και σε άλλους λαούς την τέχνη της σποράς του σίτου και του θερίσματος των χωραφιών. Είναι σκανδαλιστικά παρόμοια η τοπωνυμία της περιοχής ("Ελευσίς") με την λέξη "έλευσις", που θα μπορούσε κάλλιστα να υποδηλώνει την έλευση της θεάς Δήμητρας με το ιπτάμενο άρμα της. Επιπλέον το εκπολι τιστικό έργο το οποίο ανέλαβε να φέρει σε πέρας ο Τριπτόλεμος με τα μέσα που του παρείχε η θεά, καταγράφε ται και σε μυθολογίες άλλων λαών. Μεταφέρουμε χαρακτηρι στικά από το βιβλίο του Γουίλ Ντιράν (Wil Durant) "Η ιστορία και ο πολιτισμός της Κίνας" την μαρτυρία της Κινεζικής παρά δοσης:




"...Πριν έρθουν οι ουράνιοι Βασιλείς, οι άνθρωποι στην Κίνα ζούσαν σαν τα ζώα. Σκεπάζονταν με δέρματα ζώων, τρέφο νταν με ωμό κρέας και δεν ήξεραν τον πατέρα τους...


...Όταν ήρθε ο Φου Χι, με την βοήθεια μιας πολύ μορφωμέ νης βασίλισσας, έμαθε στον λαό τον γάμο, την μουσική, τα γράμματα, και την ζωγραφική. Τους έμαθε επίσης να ψαρεύ ουν με δίκτυα και να καλλιεργούν τον μεταξοσκώληκα...


Μετά τον θάνατο του Φου Χι, το έργο του το συνέχισε ο Σενγκ Μουγκ. Αυτός βρήκε το αλέτρι, τη γεωργία, το εμπόριο, την Ιατρική επιστήμη, και το πως να θεραπεύονται οι άνθρωποι με τα βότανα..."




Παραστάσεις του άρματος με τους φτερωτούς δράκοντες έχουμε σε ένα πλήθος από αρχαία αγγεία. Ένα τέτοιο άρμα συναντάμε και στην τραγωδία του Ευριπίδη "Μήδεια", πάνω στο οποίο αποχωρεί στο τέλος του έργου η τραγική παιδοκτόνος. Αυτού του είδους οι σκηνοθετικές παρεμβάσεις προξενούν την περιέργεια, αφού η θεατρική τους απόδοση ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για την εποχή και σίγουρα θα προξενούσε πολλά προβλήματα.




Η εμμονή των δημιουργών και ιδιαίτερα του Αισχύλου στην χρήση (στο θέατρο) φτερωτών αρμάτων, ιπταμένων ανθρώπων και ζώων, αλλά και περιέργων ενδυμάτων με χαρακτηριστικούς τους περίφημους κοθόρνους (μεγάλες μπότες που θυμίζουν έντονα αυτές των σημερινών αστροναυτών), υποδηλώνει την επιθυμία των τραγωδών να γίνει πιστή καταγραφή των μύθων ή τουλάχιστον την προσπάθεια να περάσουν εμμέσως στο κοινό κάποιες κρυφές αλήθειες (χωρίς η μία περίπτωση να αναιρεί την άλλη).

Στην τραγωδία του Αισχύλου "Προμηθέας Δεσμώτης" βλέπουμε τον Ωκεανό και τις κόρες του να έρχονται στον Προμηθέα οδηγώντας "με την θέληση, χωρίς χαλινούς" ένα "τετράσκελο πουλί". Στα αποσπάσματα που σώθηκαν από την τραγωδία "Σφίγγα" τον βλέπουμε να μιλάει για ένα "πουλί πού 'χει νυχάτο χέρι, το πολεμικό, με το κοντάρι", ενώ στον "Αγαμέμνονα" είναι χαρακτηριστική η εντολή: "τα σκυλιά, τα τολμηρά, όπου πετάνε στον αγέρα άφησε".




Η πιθανή εμμονή του Αισχύλου να αποκαλύψει με συμβολισμούς στους θεατές κάποια μυστικά, μπορεί να εξηγήσει και τις διώξεις του από το ιερατείο της εποχής με την κατηγορία ότι ανεβάζει επί σκηνής τα μυστικά των Ελευσίνιων Μυστηρίων, και ίσως και την ανεξιχνίαστη δολοφονία του.


Το τετράσκελο πουλί που αναφέρεται στον "Προμηθέα Δεσμώτη" το συναντάμε σε πολλές αρχαίες απεικονίσεις, καθώς και σε κείμενα διαφόρων λαών. Ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα είναι η περιγραφή του Ιεζεκιήλ στην Παλαιά Διαθήκη όπου μιλάει για ένα ζώο με τέσσερα σκέλη:


"...και τα σκέλη αυτών ορθά και πτερωτοί οι πόδες αυτών και σπινθήρες ως εξαστράπτων χαλκός και ελαφραί αι πτέρυγες αυτών..."


Το όχημα το είδε ο προφήτης να βγαίνει λάμποντας ολόκληρο, μέσα από ένα σύννεφο σκόνης.




Ο Αυστριακός μηχανικός Τ. Φ. Μπλούμριχ (J.F. Blumrich), ο οποίος εργάστηκε στην NASA και βραβεύτηκε" με το μετάλλιο "Εξαιρετικές Υπηρεσίες - Exceptional Services", ερεύνησε διεξοδικά τις περιγραφές αυτές του Ιεζεκιήλ, και σχεδίασε έναν υπερμοντέρνο θαλαμίσκο προσγείωσης από διαστημόπλοιο, με όλα τα χαρακτηριστικά που περιγράφει ο προφήτης. Τα αποτελέσματα των ερευνών του τα δημοσίευσε σε ένα βιβλίο με τίτλο "Και ηνοίχθησαν οι ουρανοί..."




Εδώ φυσικά γεννιέται το ερώτημα τι σχέση μπορεί να έχει το όχημα που είδε ο Ιεζεκιήλ με την τεχνολογία ενός πολιτισμού που υποτίθεται ότι καταστράφηκε 7000 περίπου χρόνια πριν από αυτόν. Ίσως λοιπόν, κάποια απομεινάρια αυτής της υψηλής τεχνολογίας να σώθηκαν και μετά την καταστροφή, φυλαγμένα με κάθε μυστικότητα από τα ιερατεία. Την γνώση γι' αυτά να είχαν μόνον κάποιοι από τους μυημένους στα αρχαία μυστήρια.


Ένα επιπλέον γεγονός που πηγάζει μέσα από την παράδοση αλλά και από τα κείμενα των αρχαίων συγγραφέων είναι τα ταξίδια πέρα από τη γη.




Είναι πολλές οι αναφορές των μύθων για τα ηλιακά άρματα με τα οποία ταξίδευαν διάφοροι ήρωες, με χαρακτηριστικότερο τον μύθο του ταξιδιού του Φαέθωνος. Ακόμη οι αναφορές σε αστρονομικά θέματα, διαφόρων μυημένων στα μυστήρια φιλοσόφων, ξεπερνούν τα όρια των γνώσεων, που κατά την συμβατική ιστορία θα έπρεπε να έχουν. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά του Σωκράτη στον "Φαίδωνα" του Πλάτωνα, όπου μιλάει για την σφαιροειδή μορφή της Γης, την περιγράφει πως φαίνεται από ψηλά, και λέει ότι αυτό που εμείς βλέπουμε για ουρανό δεν είναι ο πραγματικός, αλλά όταν βγούμε έξω από αυτόν (έξω από την ατμόσφαιρα) βλέπουμε την πραγματική του εικόνα.




Μία σειρά πανάρχαιων βραχογραφιών, θέτουν στον καλόπιστο ερευνητή την απορία για το αν όσα λέγονται γα τα διαστημικά ταξίδια εκείνης της εποχής δεν είναι απλά παραμύθια. Ορισμένες βραχογραφίες, αν ειδωθούν και ερμηνευθούν μ' ένα συγκεκριμένο τρόπο, παρουσιάζουν μορφές αστροναυτών. Τέτοιες έχουν βρεθεί στο Παγγαίο όρος στην Θράκη, στην Βαλ. Καμόνικα της Ιταλίας, στο Κίμπερλι της Αυστραλίας και σε πολλά άλλα μέρη. Όλα αυτά τα ανεξήγητα για τους επιστήμονες στοιχεία, αποτελούν μία σημαντική ένδειξη ενός πανάρχαιου εξελιγμένου πολιτισμού.






ΕΝΑ ΑΡΧΑΙΟ ΠΥΡΗΝΙΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ;


Στα κείμενα των αρχαίων λαών υπάρχει η περιγραφή ενός τρομερού πολέμου που συγκλόνισε όλη τη Γη. Αυτός ο πόλεμος, που ίσως στάθηκε και η αφορμή γα την αρχή της παρακμής εκείνου του πολιτισμού, διεξήχθη με την χρησιμοποίηση εξελιγμένων όπλων. Οι περιγραφές των αρχαίων κειμένων μας μεταφέρουν την εικόνα μίας σύγκρουσης, η οποία επέφερε σφοδρές καταστροφές. Εκείνη η πανάρχαια σύγκρουση κατέληξε κατά πάσα πιθανότητα σε ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα.


Φαντάζει ακραίο, όμως διαβάζοντας κανείς τις περιγραφές των αρχαίων παραδόσεων δεν μπορεί να μην πάει ο νους του σε μία τέτοια πιθανότητα. Οι αναφορές σε "ένα βλήμα που μέσα του έκλεινε την δύναμη του σύμπαντος", σε μία "λευκό-φωτη λάμψη" και μία "φωτιά πρωτόφαντη που χυνόταν παντού", σε "μία θανατηφόρα σκόνη" πόυ σκέπασε όσους σώθηκαν από τον όλεθρο, δύσκολα μπορούν να περάσουν απαρατήρητες. Αξίζει να μεταφέρουμε τα κείμενα των λαών, μέσα στα οποία εκτός των άλλων, ο αναγνώστης μπορεί να διακρίνει τις μεγάλες ομοιότητες που υπάρχουν, και να εξάγει τα συμπεράσματα του.


Από την Θεογονία του Ησιόδου, όπου γίνεται η περιγραφή του τρομερού εκείνου πολέμου μεταξύ των "Θεών" και των 'Τιτάνων", μεταφέρουμε το εξής χαρακτηριστικό απόσπασμα:


"...Έβραζε η γη και η θάλασσα η απέραντη, και τους Τιτάνες τους τύλιξε μια καυτή πνοή. Κι όπως η φλόγα ανέβαινε στον ουρανό, όσο γενναίοι κι αν ήσαν, οι Τιτάνες τυφλώθηκαν. Τους τύφλωσε η λευκόφωτη από τους κεραυνούς λάμψη. Ζέστη, φωτιά πρωτόφαντη χύνονταν παντού. Κι ότι έβλεπαν τα μάτια, κι ότι τα αυτιά άκουγαν ήτανε σαν να είχαν σμίξει η ο ουρανός κι η γη..."


Ένας ερευνητής θα μπορούσε κάλλιστα να υποψιαστεί ότι ο "κεραυνός του Δία" που ήταν το όπλο που έδωσε την νίκη της Τιτανομαχίας στους "Θεούς", στην πραγματικότητα δεν ήταν κάτι διαφορετικό από την σημερινή πυρηνική βόμβα.






Ακόμα πιο χαρακτηριστική είναι η περιγραφή που υπάρχει στο ινδιάνικο κείμενο "Popol Vux":


"...Ένας σιδερένιος κεραυνός έπεσε από τον ουρανό στη γη. Τα πτώματα των ανδρών της φυλής των Βρίσχνες, και των Αγχίκας. έγιναν αγνώριστα. Τα μαλλιά τους και τα νύχια τους είχαν πέσει, τα φτερά των πτηνών άλλαξαν χρώμα, οι τροφές δηλητηριάστηκαν κι όσοι άνθρωποι σώθηκαν από τον όλεθρο σκεπάστηκαν με μία θανατηφόρα σκόνη."




Η Ινδική βίβλος "Μαχαμπαράτα" αναφέρει σχετικά:


"Ήταν ένα βλήμα που μέσα του έκλεινε την δύναμη του Σύμπαντος. Ήταν μία στήλη από καπνό και φλόγα λαμπρή, σαν δέκα χιλιάδες ήλιοι, που σηκώθηκε μ' όλη τη δύναμη της... Ήταν ένα νέο και άγνωστο όπλο, ένας σιδερένιος κεραυνός που έκανε στάχτη τη. φυλή των Βρίσνις και των Ανδάκας...


...Τα κορμιά κάηκαν, και κανείς δεν μπορούσε να τα αναγνωρίσει. Τα μαλλιά και τα νύχια έπεσαν από τα σώματα. Τα πουλιά έγιναν κάτασπρα... Λίγες ώρες αργότερα όλα τα τρόφιμα είχαν μολυνθεί... Για να γλυτώσουν από τη φωτιά αυτή, οι στρατιώτες έπεσαν στα ποτάμια με τα ρούχα και τα όπλα τους... Αρχισε να φυσάει ένας καυτός άνεμος...


Το Σύμπαν τυλίχτηκε με τόση ζέστη σαν να ήταν άρρωστο με δυνατό πυρετό. Οι ελέφαντες και τ' άλλα ζώα του πολέμου χτυπήθηκαν από την δύναμη του όπλου... Τα νερά ζεστάθηκαν τόσο, ώστε ότι ζεί μέσα τους, άρπαξε φωτιά...


...Ένα ακόντιο μοιραίο, σαν ραβδί του θανάτου. Μετρούσε τρία κύβιτα και έξι πόδια. Προικισμένο με την δύναμη του κεραυνού του Ίντρα με τα χίλια μάτια...καταοτρεπτικό για όλα τα ζωντανά πλάσματα..."


Η καταπληκτική ομοιότητα των περιγραφών της "ΡοροΙ Vux" και της "Μαχαμπαράτα", αλλά και οι προκλητικά όμοιες ονομασίες των φυλών "Βρίσχνες και Αγχίκας" από την μία και "Βρίσνις και Ανδάκας" από την άλλη, μας ωθούν στο συμπέρασμα ότι δεν αποκλείεται τα δύο αυτά κείμενα να περιγράφουν το ίδιο γεγονός.


Σε ένα άλλο σημείο της "Μαχαμπαράτα" διαβάζουμε για την σύγκρουση στον αέρα δύο όπλων από αυτά που προαναφέραμε: "...Τα δύο όπλα συνάντησαν το ένα τ' άλλο στη μέση του αέρα. Τότε η γη άρχισε να τρέμει μαζί με όλα τα βουνά της και τις θάλασσες και τα δέντρα, και όλα τα ζωντανά πλάσματα κάηκαν από την ενέργεια των όπλων και επηρεάστηκαν άσχημα. Τα ουράνια φλέγονταν και τα δέκα σημεία του ορίζοντα γέμισαν με καπνό...".


Η περιγραφή της Παλαιάς Διαθήκης, σχετικά με την καταστροφή στα Σόδομα και τα Γόμορα, μπορεί επίσης να χαρακτηριστεί ως μία μυθολογική απεικόνιση των δεινών εκείνου του μεγάλου πολέμου:


"...Και έβρεξεν ο Κύριος επί τα Σόδομα και τα Γόμορα Φείον και πυρ εξ ουρανού, και κατέστρεψε τας πόλεις αυτάς, και πάντα τα περίχωρα..."

Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο που μας μεταφέρουν οι αρχαίες παραδόσεις, είναι αυτό της κατασκευής του περίφημου κεραυνού του Διός από τους Κύκλωπες. Σύμφωνα με την Αρχαία Ελληνική μυθολογία, οι Κύκλωπες ήταν αυτοί που δημι¬ούργησαν το ανίκητο αυτό όπλο, το οποίο και έδωσαν στον Δία για να κατατροπώσει τους Τιτάνες.




Από τα "Σχόλια του Αρτεμιδώρου" διαβάζουμε την γνώμη του Ερατοσθένη που υποστήριζε ότι η συνωμοσία των Θεών κατά των Τιτάνων έγινε στο "θυτήριο", όπου οι Κύκλωπες κατασκεύαζαν το φοβερό όπλο, "έχων επί του πυρός κάλυμμα, όπως μη ιδώσει την του κεραυνού δύναμιν".


Μήπως εδώ μιλάμε για ένα πυρηνικό εργοστάσιο, του οποίου τα τοιχώματα προστάτευαν τους εργαζόμενους σε αυτό από "την του κεραυνού δύναμιν", και του οποίου οι επιστήμονες, που θα φορούσαν προφανώς μία ιδιόμορφη στολή με κράνος, η οποία τους προσέδιδε μία διαφορετική περίεργη εικόνα, ονομάστηκαν από την μυθολογία "Κύκλωπες"; Αρκετά τολμηρή ετούτη η υπόθεση, αλλά και αρκετά πιθανή, αν λάβει κάποιος υπόψιν του τις παραπάνω περιγραφές, καθώς και μία βραχογραφία 10000 ετών, που βρέθηκε σε σπηλιά της κοιλάδας Τασσιλί, στις παρυφές της ερήμου της Σαχάρας, η οποία παρουσιάζει την μορφή ενός ανθρώπου, ντυμένου με μία παράξενη στολή, που θυμίζει έντονα αυτή των αστροναυτών ή των εργαζομένων σε πυρηνικό εργοστάσιο. Το κράνος της στολής φέρνει στην μνήμη μας την περιγραφή ενός Κύκλωπα, αφού έχει στο μέτωπο έναν στρογγυλό φεγγίτη για να επιτρέπει την όραση.






Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΑΠΟΜΕΙΝΑΡΙΑ




Την ολοκληρωτική καταστροφή εκείνου του πολιτισμού, έφερε ένας μεγάλος κατακλυσμός, που ήταν αποτέλεσμα αλλά και αιτία τεραστίων γεωλογικών μεταβολών που αναστάτωσαν ολόκληρο τον πλανήτη. Τα αρχαία κείμενα αναφέρονται εκτενώς και σε εκείνον τον κατακλυσμό, αλλά και σε παλαιότερους.


Σύμφωνα με κάποιες σύγχρονες θεωρίες, το 9654 π.Χ., ένα αστρικό σώμα έπληξε την Γη στον Ειρηνικό Ωκεανό, προκαλώντας τεράστιες καταστροφές σε όλη την υφήλιο. Η χρονολογία αυτή δεν απέχει από εκείνη που δίνει ο Πλάτωνας στον 'Τίμαιο", για τον καταποντισμό της Ατλαντίδας. Αυτή η καταστροφή, πρέπει να ταυτίζεται με αυτήν που αναφέρεται από την Ελληνική μυθολογία ως ο Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα.


Σύμφωνα με μια ιστορική ερμηνεία, εν όψη του κατακλυσμού που ερχόταν, οι σοφοί εκείνου του πανάρχαιου πολιτισμού, που είχαν προβλέψει την καταστροφή, θέλησαν να διασώσουν τις γνώσεις τους για τις επερχόμενες γενιές. Αυτές οι γνώσεις κλείστηκαν είτε σε κάποια οικοδομήματα πού ήταν προορισμένα να "επιβιώσουν", είτε διασώθηκαν μαζί με τους κατόχους τους σε κάποια απρόσβλητα σημεία.


Οικοδομήματα, μέσα στα οποία φυλάχτηκε η γνώση, λέγεται ότι αποτελούν οι πυραμίδες. Η Αιγυπτιακή παράδοση αναφέρει ότι η μεγάλη πυραμίδα κατασκευάστηκε πριν τον κατακλυσμό (ίσως αυτό που έγινε στα τέλη της τρίτης χιλιετίας να ήταν κάποιου είδους ανακαίνιση) και είχε φυλαγμένα στα σωθικά της τα απομεινάρια της χαμένης σοφίας. Ένα χειρόγραφο του αρχαίου Αιγυπτίου ιστορικού Μασχουντί που βρίσκεται στην βιβλιοθή κη του πανεπιστημίου) της Οξφόρδης, αναφέρει τα εξής:


"...Ο Σουρίντ που βασίλευε στην Αίγυπτο, πριν από τον κατακλυσμό, κατασκεύασε τις δύο μεγάλες πυραμίδες. Και διέταξε τους ιερείς του να εναποθέσουν σε αυτές το σύνολο των γνώσεων και της σοφίας της εποχής του, καθώς και τα γραπτά κείμενα της αριθμητικής και της γεωμετρίας, προς χάριν των μεταγενεστέρων, για να τα μελετήσουν και να διδαχθούν απ' αυτά.


Στην Ανατολική πυραμίδα καταγράφηκαν οι ουράνιες σφαίρες, τα σχήματα των άστρων και των πλανητών με τις θέσεις των και τους κύκλους των, καθώς και η ιστορία του παρελθόντος..."


Ο Έντγκαρ Κεϊσι στα έργα του "Ιστορία της προέλευσης και του πεπρωμένου του ανθρώπου" και "Ατλαντίδα", αναφέρει ότι αρχιτέκτονας της μεγάλης πυραμίδας ήταν ο Ερμής, ενώ για την Σφίγγα αναφέρει ότι κατασκευάστηκε γύρω στην δέκατη χιλιετία προ Χριστού.


Την κατασκευή της μεγάλης πυραμίδας από τον Ερμή, για να φυλαχτεί εκεί η επιστημονική γνώση υποστηρίζει και ο Άραβας ιστορικός Ιμπ Μπαλούσι. Σύμφωνα με την παρά δοση η Σφίγγα έκρυβε την λύση κάποιου μεγάλου αινίγματος.


Στις 22 Μαρτίου του 1993 στις 11:05 ακριβώς, ένα μίνι ρομπότ του Γερμανού μηχανικού Δρα. Ρούντολφ Γκάντεμπρινκ (Dr. Rudolf Gantenbrink) ανακάλυψε μέσα στη πυραμίδα του Χέωπα, στο τέρμα ενός σφραγισμένου από τους αρχαι ολόγους διαδρόμου 59,84 μέτρων, μία μυστική πόρτα. Η α πόσταση από το σημείο της πόρτας αυτής έως το εξωτερικό της πυραμίδας, είναι 17 μέτρα.


Ο Γερμανός μηχανικός καθώς και ένα πλήθος αρχαιολόγων πιστεύουν ότι πίσω της υπάρχει μία αίθουσα που περιέχει κάτι το σημαντικό. Μετά την ιστορική αυτή ανακάλυψη, αφαιρέθηκαν οι άδειες των εργασιών από τους Γερμανούς αρχαιολόγους, διακόπτοντας έτσι τις έρευνες στο πιο κρίσιμο σημείο και προκαλώντας τις αντιδράσεις των ιδίων και πολλών ερευνητικών φορέων. Στην ιστοσελίδα της "Κοινότητας των Αρχαίων Αστροναυτών" (Ancient Astronaut Society), διαβάζουμε για την ύπαρξη μίας κασέτας, με την διάλεξη (που έγινε πριν από πενήντα χρόνια) των αρχαιολόγων Σερ Φλίντριου Πέτρι (Sir Flindrew Petrie) και Τζον Κινάναν (John Kinnanan), στην οποία υπάρχει η αναγγελία της ανακάλυψης αυτής της μυστικής κάμαρας!


Σήμερα, πέντε χρόνια μετά την ανακάλυψη του Δρα. Ρούντολφ Γκάντεμπρινκ, και αφού η βασιλική αίθουσα, από την οποία ξεκινάει ο διάδρομος, παραμένει σφραγισμένη τουλάχιστον από τα μέσα Νοεμβρίου (όπως καταγγέλλει στην παραπάνω ιστοσελίδα ο Έριχ φον Νταίνικεν), οι Αιγυπτιακές αρχές ανακοινώνουν ότι θα γίνει μία προσπάθεια να ανοιχτεί η μυστηριώδης, πόρτα.


Η Γερμανική εφημερίδα "DIE WELT" σ' ένα φύλλο της στις 29 Ιανουαρίου του 1998, αναφέρει ότι μέχρι τα μέσα Μαρτίου οι αρχαιολόγοι πιστεύουν πως θα έχουν πρόσβαση στη μυστική κάμαρα. Κάτι τέτοιο όμως, μέχρι την σπγμή πόυ γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει γίνει. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε τα αποτελέσματα ελπίζοντας πως δεν θα δοθεί και άλλη περίεργη αναβολή.




Από ένα πλήθος ιστορικών μαρτυριών καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι τα απομεινάρια της πανάρχαιας επιστημονικής γνώσης που επιβίωσαν μετά τον κατακλυσμό, έμειναν καλά κρυμμένα μέσα στα ιερατεία από τους ιερείς και τους μυημένους στα αρχαία μυστήρια. Οι λόγοι για τους οποίους δεν θέλησαν να γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό μπορεί να είναι πολλοί, με κυριότερο ίσως αυτόν της προσπάθειας να αποφευχθεί
στο μέλλον ένα πυρηνικό ολοκαύτωμα, όπως αυτό του παρελθόντος.




Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, σε ορισμένες στιγμές της ιστορίας, όταν η κρισιμότητα των περιστάσεων το έκρινε απαραίτητο, χρησιμοποιούνταν κάποια από τα εξελιγμένα όπλα του παρελθόντος για να βοηθήσουν στην θετική έκβαση διαφόρων γεγονότων. Ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό της ναυ μαχίας της Σαλαμίνας, όπου οι Ιερείς επισκέπτόμενοι τον Θεμιστοκλή, τον έπεισαν ότι η ναυμαχία με τους Πέρσες έπρε πε να γίνει οπωσδήποτε στα νερά της Σαλαμίνας μπροστά απο το Θριάσιο πεδίο,όπου βρίσκονταν οι ναοί των Ελευσινίων Μυστηρίων.

Ο Θεμιστοκλής μετά απο επίμονες προσπάθειες και τεχνάσματα, κατάφερε να φέρει αντιμέτωπα τα Ελληνικά και τα Περσικά πλοία μπροστά από το Θριάσιο πεδίο, όπου και έγινε αυτό που μας περιγράφει ο Πλούταρχος στο 15ο κεφάλαιο του βιβλίου του "Θεμιστοκλής":






"...Κατά την διάρκεια του αγώνος, μέγα φως έλαμψε από την Ελευσίνα, ενώ η πεδιάς εγέμισε από ήχον και θόρυβον όμοιον με φωνάς πλήθους, με βουητό, ωσάν πολλοί άνθρωποι μαζί να περιφέρουν τον μυστικόν Ίακχον. Από το μέσον δε αυτού του θορύβου εδημιουργήθη νέφος, που ανυψώθη από την γη και έπειτα επέστρεψε και επέπιπτε εις τας εχθρικός τριήρεις."


Τί άλλο μπορεί να περιγράφει εδώ ο Πλούταρχος; Αποκλείεται να μιλά για μία εκτόξευση πυραύλων που έπλη ξαν τα Περσικά πλοία;


Υπάρχει ένα σημαντικό πλήθος τέτοιων μαρτυριών που δυστυχώς η στενότητα του χώρου δεν μας επιτρέπει να τις μεταφέρουμε. Αυτό που είναι σίγουρο, είναι ότι τα λίγα στοι χεία που αναφέραμε ως χαρακτηριστικά του πλήθους πού υπάρχει, μπορούν να δώσουν μία εικόνα, μέσα στην οποία οι εξηγήσεις της συμβατικής ιστορίας καθίστανται ανεπαρκείς να καλύψουν τα ερωτηματικά που προκύπτουν.






ΠΗΓΕΣ - ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ


1)Παντελής Κ. Ιωαννίδης "Η άγνωστη προϊστορία των Ελλήνων".


2)Βογιατζής Γιώργος "Οι βραχογραφίες του Παγγαίου απο καλύπτουν".


3)Δημ. Λαζογιώργος - Ελληνικός "Οι αποκαλύψεις του Αισχύλου για την Ατλαντίδα".


4)Γουίλ Ντιράν (Wil Durant) "Η ιστορία και ο πολιτισμός της Κίνας".


5)Μπλούμριχ Γιόζεφ "Και ηνοίχθησαν οι ουρανοί...".


6) Ησίοδος "Θεογονία".


7) Ησίοδος "Εργα και Ημέραι". 8)Πλάτωνας "Φαίδων".


9) Πλάτωνας 'Τίμαιος".


10) Πλούταρχος "Θεμιστοκλής".


11 )Die Welt, 29 Ιανουαρίου 1988.


12)"Acient Astronaut Society" Home page.






NEXUS ΜΑΪΟΣ 1998






Πηγή:
ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ
http://eleftheri-epistimi.blogspot.com/2009/02/blog-post_16.html

Μυστηριώδη αρχαία τεχνουργήματα !

ΑΠΟΛΙΘΩΜΕΝΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ

ΥΠΟΒΡΥΧΙΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ

ΧΑΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ

Μήπως είναι τελείως λανθασμένη η εικόνα που έχουμε για το παρελθόν; Υπήρξαν στο απώτατο παρελθόν πολιτισμοί πιο εξελιγμένοι από τον δικό μας, οι οποίοι εξαφανίστηκαν, ξεχάστηκαν ή αποσιωπήθηκαν;  Μήπως η πορεία του πολιτισμού ξεκινά ξανά και ξανά από το μηδέν και δεν είναι αδιάκοπτη, γραμμική και ανηφορική όπως μας διδάσκουν οι συμβατικές ιστορικές θεωρήσεις;...




Η συμβατική ιστορία απαντά άμεσα «όχι» σε όλα τα προηγούμενα ερωτήματα. Υπάρχουν όμως χειροπιαστά στοιχεία που μοιάζουν να τα απαντούν θετικά. «Τεχνουργήματα» (artifacts), δηλαδή τεχνητά αντικείμενα, χτίσματα, μνημεία, μηχανές, έργα τέχνης, που δεν συμβαδίζουν με την ιστορική συνέχεια που διδάσκεται στα σχολεία, αλλά παρουσιάζουν μια τελείως διαφορετική εικόνα του παρελθόντος...


Τα περισσότερα από τα τεχνουργήματα που φιλοξενούνται σ' αυτές τις σελίδες είναι αντικείμενα αμφιβολιών και αντιπαραθέσεων. Δεν είναι μόνο η αντισυμβατικότητά τους που προκαλεί τις συζητήσεις και τις προσπάθειες απομυθοποίησής τους, είναι και το γεγονός οτι η ύπαρξη των πραγμάτων αυτών διαδίδεται μονάχα μέσα απο φήμες, θρύλους και urban legends - άρα είναι φυσικό κάποιες λεπτομέρειές τους να «παραφουσκώνονται» και άλλες να έχουν διαδοθεί τελείως λανθασμένα. Αυτό όμως δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι τα συγκεκριμένα τεχνουργήματα δεν είναι αυθεντικά. Σημαίνει ίσως και ακριβώς το αντίθετο:


Ότι η αυθεντικότητα κάποιων από αυτά απειλεί ακαδημαϊκά, πολιτικά και θρησκευτικά κατεστημένα και εκείνα μάχονται εναντίον τους, αρνούμενα να τα μελετήσουν πιο επισταμένα, αδιαφορώντας προκλητικά, παρεμποδίζοντας πολλές φορές με πλάγιους τρόπους τη σωστή ενημέρωση του κοινού και τη σχετική έρευνα...




Ο ΥΠΟΒΡΥΧΙΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΜΠΙΜΙΝΙ

Το 1968, στο νησί Μπίμινι στις Μπαχάμες, μια ομάδα αεροσκαφών που έβγαζε τοπογραφικές φωτογραφίες εντόπισε μέσα στη θάλασσα, σε απόσταση περίπου ενός χιλιομέτρου...


...από τη βόρεια ακτή τού Μπίμινι και σε βάθος περίπου πέντε μέτρων κάτω από την επιφάνεια, κτίσματα που μοιάζουν με κτήρια, τοίχους και δρόμους. Οι πιλότοι είπαν ότι έβλεπαν από ψηλά πυραμίδες, πέτρινους κύκλους και κυκλώπεια τείχη. Παραδόξως, όμως, οι φωτογραφίες που φυσιολογικά τράβηξαν τα τοπογραφικά αεροσκάφη, δεν έφτασαν ποτέ στο κοινό. Το μοναδικό κτίσμα που είδαμε από όλα τα προηγούμενα, ήταν μια σειρά από πέτρινες πλάκες που είναι δηλωμένες σε σχηματισμό δρόμου ή τείχους, o οποίος ονομάστηκε «Δρόμος τού Μπίμινι».


Αυτό το εύρημα, αν και το μέχρι τώρα γνωστό κομμάτι του δεν είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό, απέκτησε διασημότητα γιατί σχετίστηκε με μια προφητεία του γνωστού «κοιμώμενου προφήτη» Έντγκαρ Κέισι. Ο Κέισι προφήτεψε το 1936 ότι «τα πρώτα σημάδια της ανέλκυσης της Ατλαντίδας θα φανούν στις Μπαχάμες, κοντά στο νησί τού Μπίμινι, το 1967 ή 1968»! Ο Κέισι δηλαδή «έπεσε μέσα» σε μια πρόβλεψη 31 ετών! Ετσι, πολλοί ήταν αυτοί που είπαν ότι επιβεβαιώθηκε και ο Δρόμος είναι πράγματι ένα ίχνος της χαμένης Ατλαντίδας.


Υπήρξαν βέβαια και εκείνοι που απάντησαν κακοπροαίρετα ότι αυτή η σύμπτωση είναι ο μοναδικός λόγος που ο Δρόμος τού Μπίμινι έχει τραβήξει το ενδιαφέρον του κοινού...


Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια είναι οτι ο Δρόμος έχει ένα άνοιγμα από τη μια πλευρό του, το οποίο τον σχίζει κατά μήκος. Αυτό μοιάζει να είναι μια «υποδοχή» που επιτρέπει σε ένα μεγάλο πλοίο να «σταθεί» πάνω στον δρόμο, πιθανώς για να δεχθεί επιδιορθώση. Παρόλα αυτά, είναι σίγουρο ότι κανένας ναυτικός της πρόσφατης ιστορίας δεν το έχει κατασκευάσει για αυτόν τον λόγο.


Οι ειδικοί που έχουν μελετήσει τον Δρόμο δεν έχουν καταλήξει σε ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα τι ακριβώς είναι (ή τι δεν είναι), το ίδιο ασαφής ήταν -όπως πάντα- και ο γνωστός εξερευνητής των ωκεανών Ζακ Κουστώ που μελέτησε πριν τρεις δεκαετίες το τεχνούργημα. Δεν έχουν καταλήξει καν αν είναι τεχνητό ή όχι.Έχει λεχθεί παρόλα αυτά ότι πολλές πέτρες του Δρόμου είναι κομμάτια αρχαίων ελληνικών κιόνων! Όσο για τα υπόλοιπα κτίσματα που είχαν δει οι πιλότοι το 1968, τελικά η ύπαρξη τους επιβεβαιώθηκε.

Το 2003 ανακαλύφθηκε μια τεράστια κυκλική πέτρινη πλατφόρμα κοντά στο νησί Άνδρος στις Μπαχάμες, η οποία είναι ολοφάνερα τεχνητή. Επίσης, σε ένα υποθαλάσσιο «υψίπεδο» στα δυτικά της Κούβας, εντοπίστηκαν πριν τρία χρόνια υποθαλάσσια «κτήρια» σε συμμετρικά γεωμετρικά σχήματα, σε βάθος 900 μέτρων! Ο Μανιούελ Ιτουράλδε, ένας από τους κορυφαίους γεωλόγους της Κούβας, εξέτασε τα στοιχεία και κατέληξε ότι «είναι παράξενο, είναι αλλόκοτο, δεν έχουμε ξαναδεί κάτι σαν κι αυτό, και δεν έχουμε καμιά εξήγηση να δώσουμε». Ίσως να μην πρόκειται για την αρχαία Ατλαντίδα, κά τι σημαντικό όμως κρύβεται ανάμεσα στις Μπαχάμες και στην Κούβα. Μα οι έρευνες μοιάζουν να μην προχωρούν καθόλου...






ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΑ ΚΥΚΛΩΠΕΙΑ ΚΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΙΑΠΩΝΙΑ

Ανάμεσα στην Ταϊβάν και την Ια πωνία βρίσκεται το μικρό νησί Γιοναγκούνι. Στα ανοιχτά, κα τω από τη νότια πλευρά του νη σιού, σε βάθος περίπου 20 μέτρων, ένας δύτης, ο Κιχατσίρο Αρατάκε, ανακάλυψε τον Μάρτη του 1995 έναν μυστηριώδη σχηματισμό από κυκλώπεια ερείπια (kaitei iseki) μιας αρχαίας πόλης ενός άγνωστου πολιτισμού. Εκτός από τα κυκλώπεια τείχη, που παραπέμπουν στις μυθικές υποβρύχιες πόλεις των Αβυσσαίων της μυθολογίας Κθούλου, έχουν ανακαλυφθεί αψίδες, πλακόστρωτοι δρόμοι και σκάλες. Σε ένα σημείο λέγεται ότι υπάρχει και μια τεράστια πυραμίδα!


Σύμφωνα με τους ερευνητές της, η υποβρύχια αυτή πολιτεία εκτείνεται σε ένα αδιευκρίνιστο μήκος σε ολόκληρη την περιοχή μέχρι την Οκινάουα, που απέχει από εκεί 500 χιλιόμετρα! Κάποιοι δίνουν στα κτίσματα ηλικία τουλάχιστον 8.000 ετών, αλλά η τεχνολογία που απαιτείται για να φτιαχτούν αυτά τα κτίσματα δεν ταιριάζει με καμιά γνωστή ιστορική περίοδο.


Πολλοί πιστεύουν ότι πρόκειται για κάποια πόλη της καταποντισμένης ηπείρου της Μου ή για πόλη εξωγήινων. Οι απομυθοποιητές επιμένουν ότι όλα αυτά έχουν κατασκευαστεί από κάποια παράξενη γεωλογική διεργασία (η οποία προφανώς μπορεί και κατασκευάζει και σκάλες, αψίδες, και σύμβολα...) Η περιοχή είναι επικίνδυνη για τους δυτες, όμως πολλοί Ιάπωνες την επισκέπτονται ελευθέρα και την εξερευνούν. Οι Ιάπωνες ειδικοί είναι πλέον σίγουροι ότι έχουν να κάνουν με μια αρχαία πόλη ενός άγνωστου πολιτισμού, ανάμεσα τους ο Δρ. Κιμούρο, ο οποίος δηλώνει ότι έχει μαζέψει από την πόλη αρχαία αντικείμενα και έχει καταγράψει επιγραφές και αποδείξεις υπαρξης ανθρώπων μέσα της. Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ότι ενώ η ύπαρξη της πολιτείας είναι επιβεβαιωμένη και κανονικά ολόκληρος ο πλανήτης θα έπρεπε να ασχολείται με αυτήν, επικρατεί γύρω της μια παράξενη σιωπή...




Η ΚΕΡΑΙΑ ΤΟΥ ΕΛΤΑΝΙΝ

Στις 29 Αυγούστου 1964, το πλοίο Eltanin βρισκόταν χίλια περίπου μίλια νότια του ακρωτηρίου Χορν της Ανταρκτικής και έκανε έρευνες κατεβάζοντας ειδικές βολίδες στο νερό που τραβούσαν φωτογραφία του πυθμένα με τη βοήθεια ειδικής κάμερας. Μια από αυτές τις φωτογραφίες κατέγραψε ένα παράξενο αντικείμενο που βρισκόταν σε βάθος 4.115 μέτρων: μια μυστηριώδη ...κεραία! Το σχήμα της είναι τελείως συμμετρικό, οι πέντε απολήξεις της είναι κανονικοί σταυροί και στρέφονται η μία σε σχέση με τις άλλες με γωνία ακριβώς 15 μοιρών, ώστε όλες μαζί να καλύπτουν έναν πλήρη κύκλο χωρισμένο σε τέσσερα τεταρτημόρια. Οι πρώτες σκέψεις ήταν ότι επρόκειτο για κάποιο μηχάνημα το οποίο έπεσε εκεί από κάποιο πλοίο, αλλά αυτό δεν εξηγεί την ακριβή τοποθέτηση της κεραίας: Είναι απόλυτα κάθετη ως πρός τον πυθμένα και μοιάζει να αδιαφορεί για τα ισχυρά ρεύματα του βυθού.


Ή τοποθέτηση της εκεί από κάποιο υποβρύχιο απορρίφθηκε ως πιθανή, γιατί δεν υπήρχε τότε κανένα βαθυσκάφος που να μπορεί να κατέβει σε τέτοιο βάθος. Μια απομυθοποιητική -αλλά πολύ πειστική- εξήγηση που κυκλοφόρησε είναι ότι πρόκειται για κάποιου είδους θαλάσσιο φυτό, ένας σπόγγος «Cladorhiza Concrescens». Κάποιοι βιολόγοι όμως απορρίπτουν την εξήγηση αυτή, γιατί η φυτική ζωή δεν μπορεί να επιβιώσει σε τέτοιο βάθος όπου δεν φτάνει το φως του Ήλιου. Η πιο παράξενη ερμηνεία που δόθηκε για αυτό το αντικείμενο το συνδέει με το ενεργειακό πλέγμα της Γης και ισχυρίζεται ότι είναι ένας αρχαίος αναμεταδότης ενέργειας, ο οποίος ξέμεινε εκεί από έναν αρχαίο πολιτισμό. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να βγάλουμε κάποιο ασφαλές συμπέρασμα για το τι μπορεί να είναι αυτό το αντικείμενο, γιατί η «κεραία» ή το παράξενο φυτό εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί που βρισκόταν πάντα: στον βυθό του ωκεανού...






ΛΙΩΜΕΝΑ ΤΕΙΧΗ

Στην κεντρική και βορειοανατολική Σκωτία, υπάρχουν τουλάχιστον εξήντα οχυρώματα (των αρχαίων Σκώτων, άραγε;) των οποίων τα τείχη έχουν λιώσει και υαλοποιηθεί! Τα πιο γνωστά από αυτά είναι τα Ταπ ο' Νοθ, Άρκα Ούνσκελ, Κλίκχιμιν, Κρεγκ Φαντράιγκ στο Ινβερνές, Αμπέρναθι, Κρόμαρτι, κ.ά. Το φαινόμενο όμως δεν είναι μονάχα σκωτικό: Υαλοποιημένα τείχη έχουν βρεθεί σε όλον σχεδόν τον κόσμο. Στη βόρεια Γαλλία και στη Βρετάνη τα πιο γνωστά από αυτά είναι το Σατώ-Βε και το Πεντε Γκοντί. Στη Γερμανία βρίσκονται στη λίμνη Ού-κερ στο Μπράντεμπουργκ και στο Νάχε του Ρήνου. Στην Τουρκία, τμήματα των ερειπίων της αρχαίας πόλης Χιτουσα των Χιτιτών εί ναι λιωμένα και υαλοποιημένα. Στο Ιράν και το Ιράκ πολλά από τα αρχαία «ζιγκουράτ» που έχουν σωθεί μέχρι σήμερα έχουν κι αυτα υαλοποιημένα τοιχώματα (πιο ονομαστό από αυτά είναι το Μπιρς Νίμροντ, το οποίο συγχέεται με τον Πύργο της Βαβέλ). Στην Αμερική, υαλοποιημένα ερείπια έχουν εντοπιστεί στην περίφημη κοιλάδα του θανάτου. Στην κοιλάδα του Ινδού, μέσα στις πόλεις Χαράππα και Μοχέντζο-Ντάρο έχουν βρεθεί μάζες υαλοποιημένων πετρωμάτων... Πολλές θεωρίες αναπτύχθηκαν για να εξηγήσουν το φαινόμενο.


Τον δέκατο όγδοο αιώνα, πίστευαν ότι οι άνθρωποι που έχτισαν τα τείχη χρησιμοποίησαν πέτρες που είχαν εκτιναχθεί από ηφαίστεια! Ο Άρθουρ Κλαρκ περιγράφει ειρωνικά μια πιο πρόσφατη άποψη, στο βιβλίο του Τα Μυστήρια του Κόσμου: «...Τα πετρώματα έλιωσαν από τα ακτινοβόλα όπλα εκείνων των πλασμάτων των τόσο αφοσιωμένων στην εξαπάτηση των σύγχρονων αρχαιολόγων, των αρχαίων αστροναυτών». H ειρωνεία όμως του Κλαρκ δεν αποκλείει καθόλου την εξήγηση που γίνεται ολοένα και πιο δημοφιλής: Ότι πυρηνικές εκρήξεις ενός πυ ρηνικού πολέμου έλιωσαν στιγμιαία τα τείχη...




Οι αρχαιολόγοι προτιμούν να υποθέτουν ότι τα οχυρώματα καλύπτονταν από τόνους ξυλείας που οι κατασκευαστές των τειχών έβαζαν φωτιά, με σκοπό την υαλοποίηση τους. Δεν είναι παράλογη ιδέα, έχει όμως πολλά προβλήματα. Πρώτον, τα περισσότερα υαλοποιημένα τείχη έχουν καταρρεύσει στην διαδικασία της υαλοποίησης και σίγουρα δεν είναι δυνατότερα από τα κανονικά -άρα δεν υπάρχει κανένας λόγος οι αρχαίοι να είχαν φτιάξει περισσότερα από ένα. Δεύτερον, απαιτούνται πολλοί τόνοι ξυλείας για να ανάψει η κατάλληλη φωτιά, τα ξύλα όμως δεν ήταν ποτέ κάτι που ξόδευαν ή έκαιγαν για αμφιβόλου αξίας επιχειρήματα, ειδικά σε περιοχές όπου ο χειμώνας είναι πολύ βαρύς, όπως στη Σκωτία όπου υπάρχουν τα περισσότερα λιωμένα τείχη. Τρίτον, δεν είναι ολόκληρα τα τείχη υαλοποιημένα, αλλά μονάχα κάποια τμήματα τους.Θα ήταν παράξενο αυτοί που τα έφτιαξαν να υαλοποίησαν ηθελημένα κάποιο τμήμα και να άφησαν ανέπαφο κάποιο άλλο... Η άλλη «επίσημη» θεωρία είναι πως η υαλοποίηση έγινε τυχαία, όταν τα τείχη καταστράφηκαν απο εισβολείς.




Τη δεκαετία τού 1930 οι αρχαιολόγοι Γκόρντον Τσάιλντ και Ουάλας Θόρνυκροφτ έκαναν πειράματα, στα οποία έδειξαν ότι τα σκωτσέζικα τείχη θα μπορούσαν πράγματι να είχαν πυρποληθεί απο εισβολείς που συγκέντρωσαν γύρω τους κλαδιά και ξύλα. Όμως μια ομάδα χημικών εξέτασε δείγματα πέτρας από έντεκα διαφορετικά οχυρώματα της Σκωτίας και κατέληξε ότι οι θερμοκρασίες που είναι απαραίτητες για να γίνει η υαλοποίηση ήταν τόσο υψηλές -περίπου 1.100 C- που θα ήταν αδύνατο να είχαν δημιουργηθεί από παραδοσιακούς πολεμικούς εμηρησμούς... Αν πούμε ότι οι αρχαιολόγοι δεν ξέρουν τι να υποθέσουν για τα λιωμένα τείχη, απλώς υποτιμούμε το πρόβλημα. Δεν υπάρχει καμιά εξήγηση πώς και για ποιον λόγο τα τείχη των οχυρωμάτων υαλοποιήθηκαν. Ο Νίκος Κανακάρης συμπληρώνει: «Αν τα υαλοποιημένα τείχη ήταν ένα φαινόμενο που συναντάται μόνο στη Σκωτία, θα ήταν εύκολο να αποδοθεί η ύπαρξη τους σε κάποια συγκεκριμένη τεχνική που ακολουθούσαν οι κατασκευαστές τους. Η διάδοση τους όμως σε όλο τον κόσμο αποκλείει την ορθότητα ενός τέτοιου συλλογισμού»...




ΑΠΟΛΙΘΩΜΕΝΟΙ ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΜΟΙ

Σε ένα γράμμα που βρίσκεται στα βασιλικά αρχεία της Μαδρίτης με ημερομηνία 1572, ο Ισπανός αντιβασιλέας τού Περού αναφέρεται σε ένα μυστηριώδες τεχνούργημα που είχε στην κατοχή του. Επρόκειτο για ένα μεταλλικό καρφί 18 εκατοστών, το οποίο βρήκαν οι Ινδιάνοι ανθρακωρύχοι στο κέντρο ενός βράχου που χρειάστηκε να σπάσουν. Το βάθος στο οποίο βρισκόταν ο βράχος, καθώς και η σύσταση του, τού έδιναν ηλικία τουλάχιστον 75.000 ετών. Το καρφί δεν είναι γνωστό πού βρίσκεται σήμερα. Το 1844, ο επιστήμονας σερ Ντέιβιντ Μηριούστερ ανέφέρε ότι στο ορυχείο Κίντγκουντι στη Βόρεια Βρετανία, εντόπισε μια σκουριασμένη μεταλλική ράβδο μέσα σε έναν ασβεστόλιθο που ήταν τουλάχιστον 40 εκατομμυρίων ετών!


Η ράβδος βρισκόταν κάποτε στο Μουσείο φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου (εικόνα 1). Τον Ιούνιο του 1851, το περιοδικό Scientific American ανέφερε ότι στη Μασαχουσέτη, μέσα σε ένα στερεό βράχο που θρυμματίστηκε με δυναμίτη, βρέθηκε ένα μεταλλικό βάζο δυο κομματιών, φτιαγμένο από ψευδάργύρο και ασήμι (εικόνα 2). Στα πλευρά του είχε σχεδιασμένα με ασήμι έξι λουλούδια και ήταν φτιαγμένο με μεγάλη τέχνη. Η χρονολόγησή του έδειξε ηλικία τουλάχιστον 100.000 ετών, Το βάζο παρουσιάστηκε σε διάφορα μουσεία της εποχής - και μετά εξαφανίστηκε. Οι αρχαιολόγοι λένε ότι μάλλον μπερδεύτηκε με ευρήματα που του μοιάζουν, άλλης όμως εποχής, και είναι κλειδωμένο στο υπόγειο κάποιου μουσείου. Καλός τρόπος για να χαθούν τα ίχνη του... Το 1865, μια σκουριασμένη βίδα(!) έξι εκατοστών βρέθηκε μέσα σε μια πέτρα στο ορυχείο Άμπεϊτης Νεβάδα. Από την οξείδωση της υπολογίζεται ότι είναι τουλάχιστον 21 εκατομμυρίων ετών! Το 1968, σε ένα λατομείο στο Σεν Ζαν ντε Λιβέτ της Γαλλίας, δύο ερευνητές (Υ. Ντρουέ και Χ. Σσλφατί) ανακάλυψαν μια σειρά από μεταλλικούς σωλήνες, οι οποίοι βρίσκονταν μέσα σε πετρώματα Της Κρητιδικής Περιόδου. Οι σωλήνες (εικόνα 3) είναι σίγουρο ότι έχουν κατασκευαστεί από νοήμονα πλάσματα, όμως η χρονολόγηση των πετρωμά των που βρίσκονταν γύρω τους, ΤΟΥΣ δίνει ηλι κία 65 εκατομμυρίων ετών! Στα ορυχεία Γουοντερστόουν στο Ότοσνταλ Της Νότιας Αφρικής, μέσα σε πετρώματα που χρονολογούνται μέχρι και 2,8 δισεκα τομμυρίων ετών(!), έχουν βρεθεί τις τελευ ταίες δεκαετίες πολλές εκατοντάδες τέλειες μεταλλικές σφαίρες (εικόνα 4), μερικές από τις οποίες έχουν πάνω τους χαραγμένες τρεις παράλληλες εγκοπές. Οι γεωλόγοι ισχυρίζονται ότι είναι φυσικοί σχηματισμοί, αλλά το τέλειο σφαιρικό σχήμα TOUS και οι απόλυτα ευθείες χαραγματιές προκαλούν δίκαια ερωτηματικά... Το βρετανικό επιστημονικό περιοδικό Nature το 1886 και το γαλλικό L'Astronomie το 1887 δημοσίευσαν ότι σε ένα ορυχείο στο Γούλφσεγκ της Αυστρίας, μέσα σε ένα κομμάτι κάρβουνου το οποίο χρονολογήθηκε περίπου 70 εκατομμυρίων ετών, βρέθηκε ένα μεταλλικό παραλληλόγραμμο φτιαγμένο από σίδηρο, άνθρακα και νίκελ. Ο «κύβος» είχε ακμή περίπου 10 και ύψος 7 εκα τοστά και ζύγιζε περίπου 800 γραμμάρια. Τον διέτρεχε μια διαγώνια χαρακιά. Οι ειδικοί δεν αμφέβαλαν ποτέ ότι ήταν τεχνητός, το πρόβλημα όμως ήταν ότι όταν σχηματίστηκε ο άνθρακας γύρω του, δεν υπήρχε η τεχνολογία για να φτιαχτεί - δεν υπήρχε ούτε καν ο άνθρωπος! Ο κύβος τοποθετήθηκε αρχικά στο Μουσείο τού Σάλ τζμπουργκ, για αυτό πολλοί τον ονομάζουν κύβο τού Σάλτζμπουργκ, αλλά και Σίδερο του Γούλφσεγκ. Μερικά χρόνια πριν, ο Ρώσος δημοσιογράφος Γκ. Οστρουμόφ προσπάθησε να ερευνήσει την ιστορία του. Οι υπεύθυνοι των μουσείων του είπαν -ψέματα- ότι ο κύβος χάθηκε πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Επίσης, είχε εξαφανιστεί και ο σχετικός φάκελος του μουσείου. Ο Οστρουμόφ θεώρησε ότι ο κύβος ήταν φάρσα και έγραψε μερικά άρθρα για να το υποστηρίξει. Υπάρχουν όμως πολλές αναφορές σε επιστημονικά συγγράμματα που αποδεικνύουν την ύπαρξη του κύβου. Στο μουσείο Oberosterreichisehes Landesmuseum στο Λιντζ της Αυστρίας υπάρχει ένα εκμαγείο του, καθώς και η πληροφορία ότι ο κύβος βρισκόταν εκεί από το 1950 ως το 1958. Το 1966 μεταφέρθηκε στο Μουσείο φυσικής ιστορίας στη Βιέννη, όπου του έγινε μικροανάλυση με ηλεκτρονικά μέσα, η οποία κατέληξε ότι είναι αδιαμφισβήτητα τεχνητής κατασκευής. Το 1973, δημοσιεύτηκε η σχετική μελέτη από τον χημικό Hubert Mattlianer, η οποία κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα. Σήμερα κάποιες πηγές λένε ότι ο κύβος βρίσκεται στην ιδιωτική συλλογή κάποιου Χέρν Ο. Μπέρνχαρντ, ο οποίος σχετίζεται με το Heimathaus Museum τού φόκλαμπουρκ. Η ύπαρξη του κύβου και των προηγούμενων αντικειμένων είναι εφαλτήριο για να υποθέσουμε πολλά παράξενα πράγματα. Κάποιοι όμως προτίμησαν να τα κρύψουν. Οπως φαίνεται, ακόμη και οι υποθέσεις είναι προνόμιο κάποιων λίγων...




ΤΟ ΤΕΧΝΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΟ

Ενα άλλο τεχνικό «απολίθωμα» βρέθηκε το 1961, στα βουνά Κόσο. Αρχικά οι τρεις εξερευνητές που το ανακάλυψαν (Γουάλας Λέιν, Βιρτζίνια Μάξεϊ, Μάικ Μάικσελ) πίστεψαν ότι επρόκειτο για μια κούφια πέτρα που περιείχε κρυστάλλους. Όταν το έκοψαν όμως στα δύο, βρήκαν μέσα στην πέτρα ένα κομμάτι κάποιας μηχανής: ένα εξάγωνο κουτί φτιαγμένο από παράξενο μαλακό υλικό που μοιάζει με ξύλο αλλά δεν είναι, μέσα στο οποίο βρι σκόταν ένας κύλινδρος από κεραμικό, «ντυμένος» με δαχτυλίδια χαλκού. Ο κύλινδρος με τη σειρά του περιείχε ένα μεταλλικό «καρφί» από γυαλιστερό μέταλλο το οποίο καταλήγει σε έλικα. Αυτό το μέταλλο αποδείχτηκε οτι είναι μαγνητικό και, παραμένει χωρίς ίχνη οξείδωσης (σκουριάς).


Μαζί με αυτό το αντικείμενο, στην ίδια πέτρα, βρέθηκαν ένα καρφί και ένας δακτύλιος. Οι τρεις εξερευνητές που το ανακάλυψαν, έστειλαν το «τεχνούργημα του Κόσο» σε μια ομάδα ερευνητών που ειδικεύονταν στη μελέτη παράξε νων αντικειμένων. Αυτοί του έκαναν ακτινογραφία και βρήκαν αποδείξεις ότι πράγματι είναι κάποιο εξάρτημα μηχανής. Μοιάζει με τα σημερινά «μπουζί» τα οποία χρησιμοποιούνται στους κινητήρες των αυτοκινήτων για να παράγουν σπίθες και να αναφλέγουν τη βενζίνη!


H πέτρα όμως στην οποία ήταν κλεισμένο, ήταν ηλικίας τουλάχιστον 500.000 ετών! Το τεχνούργημα παρέμεινε στην κατοχή του ενός από τους εξερευνητές που το ανακάλυψαν, του Γουάλας Λέιν, ο οποίος αρνούταν να το παραδώσει για μελέτη και αρνήθηκε να το πουλήσει ακόμη και όταν ένας συλλέκτης τού πρόσφερε 25.000 δολάρια. Οι απομυθοποιητές του αντικειμένου λένε ότι το τεχνούργημα του Κόσο δεν είναι αρχαίο αντικείμενο, αλ λά ένα μπουζί της δεκαετίας τού 1920. Μια έρευνα όμως που έγινε το Σεπτέμβριο του 1999 και θα μπορούσε να ξεδιαλύνει το μυστήριο, απέτυχε να εντοπίσει το αντικείμενο ή έστω έναν από τους τρεις εξερευνητές. Η έρευνα κατέληγε στην υποψία ότι ο Λέιν πέθανε, ο Μάικσελ εξαφανίστηκε και το αντικείμενο καταστράφηκε. Η Βιρτζίνια Μάξεϊ, ο μόνος από τους τρεις ευρετές του τεχνουργήματος που είναι γνωστό ότι ζει ακόμη, αρνείται κατηγορηματικά να απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση...




Η ΜΠΑΤΑΡΙΑ ΤΗΣ ΒΑΓΔΑΤΗΣ

Αν τα προηγούμενα ακούγονται απίστευτα, αναλογιστείτε τι συνέβη σε ένα άλλο, πολύ πιο επιβεβαιωμένο εύρημα. Μέχρι πριν την εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ, το μουσείο της Βαγδάτης διέθετε, ανάμεσα σε άλλα, ένα τεχνούργημα που θεωρείται απόδειξη ότι ο ηλεκτρισμός ήταν γνωστός χιλιάδες χρόνια πριν τον «ανακαλύψουν» οι Δυτικοί: την περίφημη «μπαταρία της Βαγδάτης». Η μπαταρία ανακαλύφθηκε το 1936 σε έναν αρχαίο οικισμό που ανήκε κάποτε στους Πάρθους, οι οποίοι έζησαν στην περιοχή ανάμεσα στα 248 π.Χ με 226 μ.Χ. Πρόκειται για ένα αγγείο 15 εκατο στών από πηλό (εικόνα 1), το οποίο περιέχει μέσα του έναν χάλκινο κύλινδρο στερεωμένο με άσφαλτο, ο οποίος με τη σειρά του περιέχει ένα οξειδωμένο σιδερένιο ραβδί που στερεώνεται έτσι ώστε να μην ακουμπά στον πάτο του αγγείου. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι πρόκειται για ένα ηλεκτρικό στοιχείο, στο οποίο φτάνει να συμπληρώσει κάποιος οξύ ή αλκαλικό υγρό (π.χ. χυμό λεμονιού ή σταφυλιών) για να πάρει ακόμη και σήμερα ηλεκτρικό ρεύμα τάσης περίπου μισού βολτ (εικόνα 2). Ο πρώτος αρχαιολόγος που μελέτησε την μπαταρία ήταν ο Γερμανός Βίλχελμ Κένινγκ. Όταν όμως τόλμησε να παρουσιάσει το εύρημα του, δέχτηκε αμέτρητες επιθέσεις. Τον κατηγόρησαν ότι ήταν ανόητος και είχε κάνει λάθος στην ερμηνεία του ή ότι το αντικείμενο είχε φτιάξει κάποιος Ευρωπαίος μηχανικός και όχι οι «άξεστοι λαοί της Ανατολής». Ο Κένινγκ γλίτωσε από τις επιθέσεις μόνον όταν ο Γερμανός αιγυπτιολόγος Δρ. Α.Έγκεμπερτ τον υποστήριξε και ανέλαβε αυτός να αποδείξει ότι η Μπαταρία ήταν πράγματι πηγή ηλεκτρισμού...
Η μπαταρία της Βαγδάτης είναι ένα από τα λιγοστά αντικείμενα που διστακτικά αναγνωρίζονται από τους αρχαιολόγους ως αυτό που είναι,κι ας καταρρίπτει την επίσημη άποψη της Ιστορίας για την εξέλιξη της τεχνολογίας. Αυτό όμως δεν έγινε γιατί το κατεστημένο ήταν στις καλές του στην περίπτωση αυτήν, αλλά γιατί η μπαταρία λύνει ένα άλλο, μεγαλύτερο πρόβλημα: Τα μουσεία όλου του κόσμου είναι γεμάτα με αμέτρητα επιχρυσωμένα αντικείμενα που πριν την ανακάλυψη της μπαταρίας ήταν ανεξήγητο πως επιχρυσώνονταν, αφού «δεν υπήρχαν» οι ανάλογες τεχνικές γνώσεις. Με την βοήθεια του ηλεκτρισμού, η επιχρύσωση σταματά να είναι πρόβλημα. Ομως, ο παρακάτω συλλογισμός εξακολουθεί να απαγορεύεται: Αφού υπάρχουν τόσα πολλά επιχρυσωμένα αντικείμενα, πρέπει να υπήρχαν και ανάλογα πολλές μπαταρίες, και ανάλογα πολλά εργα στήρια που χρησιμοποιούσαν ηλεκτρισμό, άρα και ανάλογα πολλοί τεχνίιεε, και ανάλογα πολλές γνώσεις και βιβλία, και ανάλογα πολλές άλλες τεχνολογίες. Τι απέγιναν όμως αυτά; Μήπως πρέπει να αναλο γιστούμε ότι κάποιος φρόντισε να μη φτάσουν στα χέρια μας;... Για να μη μας απασχολούν όμως τέτοιες σκέψεις, το κατεστημένο με την πολιτική του μορφή ανέλαβε δράση τον Μάρτιο του 2003. Υπό την κάλυψη των στρατιωτικών δυνάμεων των Η.Π.Α που μό λις είχαν καταλάβει τη Βαγδάτη, άγνωστοι εισέβαλαν στο Μου σείο και έκλεψαν την μπαταρία μαζί με 170.000 άλλα αρχαία αντικείμενα.
Πού είναι τώρα, κανείς δεν ξέρει. Σε μερικά χρόνια, η ύπαρξη της μπατάριας θα αμφισβητείται και όποιος θα μιλάει για αυτή θα χαρακτηρίζεται εύπιστος...




Ο ΑΦΘΑΡΤΟΣ ΚΙΟΝΑΣ ΣΤΟ ΔΕΛΧΙ.


Στο Δελχί της Ινδίας βρίσκεται ένας κίονας από καθαρό σίδηρο (εικόνα 3), ηλικίας πάνω από .1.600 έτη, ο οποίος έχει την παράξενη ιδιότητα να μη σκουριάζει και να μη φθείρεται, αν και βρίσκεται εκτεθειμένος στα στοιχεία της φύσης. Οι αρχαιολόγοι λένε οτι κατασκευάστηκε περίπου το 400 μ.Χ., αλλά οι λόγιοι της περιοχής επιμένουν ότι είναι πάνω από 4.000 ετών. Ο κίονας έχει ύψος εφτά μέτρων, πάχος 40 εκατοστών και βάρος έξι τόνων και κατασκευάστηκε ως μνημείο ενός βασιλιά που έχει επιβιώσει μονάχα το όνομα του, του Τσάντρα. Για τη δημιουργία ενός αντικειμένου από καθαρό σίδηρο, δεν υπάρχει άλλη τεχνική πέρα από την ηλεκτρόλυση, που κι αυτή ακόμη δεν μπορεί να παράγει παρά ελάχιστες ποσότητες καθαρού σιδήρου. Ακόμη και σήμερα δεν είναι εύκολο να φτιαχτεί ένα αντικείμενο αναλόγου μεγέθους από το ίδιο υλικό...




ΟΙ ΔΙΣΚΟΙ ΤΩΝ ΝΤΡΟΠΑ

Το 1938, μια ομάδα Κινέζων αρχαιολόγων, με αρχηγό της αποστολής τον αρχαιολόγο Δρ. Τσι Που Τάι, ερευνούσε ένα σύμπλεγμα σπηλαίων στα βουνά Μπάιαν Κάρα Ούλα. Μέσα στις σπηλιές ανακάλυψαν σκελετούς και απομεινάρια μιας παράξενης φυλής αν θρώπων με μεγάλα κεφάλια και μακριά χέρια. Μέσα στις ίδιες σπηλιές βρέθηκαν θαμμένοι στο έδαφος 716 πέτρινοι δίσκοι, ηλικίας περίπου 12.000 ετών.


Αυτοί οι δίσκοι έμοιαζαν παραδόξως με δίσκους γραμμοφώνου, αφού ήταν τρύπιοι στο κέντρο τους και πάνω τους ήταν χαραγμένο σπειροειδώς ένα λεπτό αυλάκι, φτιαγμένο από ιερογλυφικά. Ξεκάθαρα ήταν κάποιο είδος γραφής, που κανένας όμως δεν κατάφερε τότε να αναγνωρίσει... Μεσολάβησε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος και η κομμουνιστική επανάσταση στην Κίνα, οπότε η μελέτη των δίσκων καθυστέρησε για αρκετά χρόνια. Το 1965, ο Δρ. Τσουμ Ουμ Νούι δημοσίευσε μια μελέτη στην οποία ισχυριζόταν ότι έλυσε το μυστήριο. Οι δίσκοι, έλεγε, λένε τα εξής απίστευτα: «Πριν 12.000 χρόνια από σήμερα, οι κάτοικοι ενός άλλου κόσμου, οι Ντρόπα (ή Ντζόπα), ήρθαν στον πλανήτη μας με τη βοήθεια μιας "διαστημικής βολίδας". Το διαστημόπλοιο τους έπεσε στα βουνά Μπάιν Κάρα Ούλα και έπαθε ανεπανόρθωτες ζημιές. Οι ναυαγοί, οι οποίοι ήταν φιλειρηνικοί, συνάντησαν τα μέλη της φυλής των Κχαμ, οι οποίοι όμως τους παρεξήγησαν και τους κυνήγησαν, κσταφέρνοντας να σκοτώσουν πολλούς από αυτούς! Μόνον αργότερα οι Κχαμ κατάλαβαν ότι οι Ντρόπα ήταν φιλικοί και αποφάσισαν να τους να γυρίσουν στον πλανήτη τους. Αλλά δεν υπήρχε τρόπος να γίνει κάτι τέτοιο, αφού το διαστημόπλοιο τους δεν επισκευαζόταν!»


Οι κινεζικές ανθρωπολογικές έρευνες που έγιναν αργότερα, εντόπισαν ότι πράγματι οι κάτοικοι της περιοχής μιλούσαν για μια φυλή «γειτόνων» τους, που ήταν κοντοί, πολύ αδύνατοι, ωχροί στο χρώμα, είχαν μεγάλα κεφάλια και «είχαν έρθει από τα σύννεφα». Μιλούσαν για την παροιμιώδη ασχήμια τους και την αποκρουστικότητα που εξέπεμπαν, με αποτέλεσμα οι άγριοι Μογγόλοι της περιοχής να τους κυνηγούν και να τους σκοτώνουν. Όλα αυτά έμοιαζαν να επιβεβαιώνουν την απίστευτη ιστορία των δίσκων... Αρκετοί δίσκοι στάλθηκαν στη Μόσχα, όπου τους έγιναν χημικές και μαγνητοσκοπικές σναλύσεις. Σύμφωνα με μια δημοσίευση στο σοβιετικό περιοδικό Sputnik, οι δίσκοι είχαν κάποια ίχνη που έδειχναν ότι κάποτε υποβλήθηκαν σε ρεύματα υψηλής τάσης και όταν γύριζαν σε ένα ειδικό «πικάπ» που κατασκεύασαν οι Ρώσοι για αυτούς, εξέπεμπαν παλμούς ακτινοβολίας...


Δυστυχώς, το κομμουνιστικό Σιδηρούν Παραπέτασμα και η κλειστή στάση που πάντοτε κρατούσαν οι Κινέζοι απέναντι στους ξένους, δεν αφήνει να επιβεβαιώσουμε τι συμβαίνει πραγματικά με τους δίσκους των Ντρόπα. Διάφοροι ερευνητές επιβεβαίωσαν την ύπαρξη των σοβιετικών δημοσιεύσεων, αλλά κι αυτό δεν αποδεικνύει τίποτε. Το 1974, ο Αυστριακός μηχανικός Ερνστ Βέγκενερ εντόπισε μερικούς από αυτούς τους δίσκους στο μουσείο Μπάνπο στο Ζιαν και του επετράπη να τους φωτογραφήσει (αυτές είναι οι μόνες φωτογραφίες των δίσκων που υπάρχουν), αλλά ο διευθυντής του μουσείου αρνήθηκε να του δώσει άλλες πληροφορίες.


Ο Γερμανός ερευνητής Χάρτβιγκ Χάουσντορφ επισκέφτηκε το 1994 το ίδιο μουσείο, αλλά εκεί του είπαν ότι οι δίσκοι έχουν πλέον εξαφανιστεί... Το πρακτορείο Associated Press δημοσίευσε το 1995 όχι στα βου νά Μπάιαν Κάρα Ούλα εντοπίστηκε πράγματι μια φυλή πυγμαίων ύψους σχεδόν ενός μέτρου και άγνωστης φυλετικής καταγωγής. Αυτή η ανακάλυψη είναι μια επιβεβαίωση για την αυθεντικότητα των δίσκων.Όμως οι δίσκοι φαίνεται ότι έχουν πλέον χαθεί...




«ΑΡΧΑΙΟΣ ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΗΣ» ΤΟΥ ΠΑΛΕΝΚΟΥΕ

Το 1952, στην αρχαία πόλη τού Παλένκουε, ο αρχαιολόγος Άμπερτ Λούιλιερ εντόπισε σε μια πυραμίδα τον νεκρικό θάλαμο του βασιλιά Πάκαλ Βοτάν που πέθανε το 684 μ.Χ. Η φωτογραφία του καλύμματος της σαρκοφάγου του βασιλιά έκανε τον γύρο του κόσμου, και έφτασε κάποια στιγμή στα χέρια του πολύ παράξενου Σοβιετικού συγγραφέα και επιστήμονα Αλεξάντερ Καζάντσεφ. Ο Καζάντσεφ δεν δίστασε να δηλώσει άμεσα ότι η εικόνα αυτή αναπαριστά έναν άνθρωπο που οδηγά ένα ιπτάμενο όχημα!


Μέσω του Καζάντσεφ, η φωτογραφία έφτασε στα χέρια τού Έριχ φον Νταίνικεν. Ο Νταίνικεν συγκλονίστηκε μόλις την είδε. Την αναφέρει, από τότε, στα περισσότερα από τα πολυάριθμα βιβλία του. Ο Νταίνικεν γράφει: «Βλέπουμε ένα ανθρωποειδές πλάσμα, με στολή αστροναύτη, σε στάση οδηγού αγωνιστικού αυτοκινήτου με τον κορμό του γερμένο μπροστά. Κάθε παιδί θα αναγνωρίσει αυτό που βρίσκεται γύρω από το πλάσμα:Ένας πύραυλος. Μπροστά είναι μυτερό... από την ουρά βλέπουμε να βγαίνουν φλόγες. Το πλάσμα χειρίζεται έναν αριθμό από απροσδιόριστα όργανα ελέγχου, η φτέρνα του αριστερού ποδιού πατά σε ένα είδος πεντάλ...» Οι αρχαιολόγοι απέρριψαν φυσικά τις πε ριγραφές του Νταίνικεν, και είπαν ότι «πρόκειται για μια συμβολική αναπαράσταση ενός ανθρώπου που στέκεται στα πόδια του θεού του θανάτου και κοιτά το συμβολικό δικέφαλο φίδι που αναπαριστά τη ζωή. Ο "πύραυλος" είναι θρησκευτικά σύμβολα και στυλιζαρισμένα άνθη καλαμποκιού...» Η απάντηση του Νταίνικεν σ' αυτές τις περιγραφές ήταν «Με διασκεδάζετε»... Κοιτάξτε προσεκτικά την απεικόνιση και βγάλτε τα δικά σας συμπε ράσματα. Ενδιαφέρουσες σκέψεις προκαλεί και η σύγκρισή της με το μονολιθικό μνημείο στο Ολμέκεν του Μεξικού, το οποίο έχει μια σχεδόν παρόμοια απεικόνιση ενός «πιλότου»...




Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

Το Πάσχα τού 1900, στα ανοιχτά των Αντικυθήρων, ανακαλύφτηκε το ναυάγιο ενός αρχαίου ελληνικού πλοίου που ήταν γεμάτο αρχαία αγάλματα και προτομές. Μαζί με αυτά ανελκύθηκε και μια παράξενη μάζα από σκουριά, στην οποία κανείς αρχικά δεν έδωσε σημασία. Δύο χρόνια αργότερα, ο αρχαιολόγος Σπυρίδων Στάης πρόσεξε ότι στη μάζα φαίνονταν τα περιγράμματα γραναζιών και αποφάσισε ότι έπρεπε να τη μελετήσει καλύτερα...


Έτσι ανακαλύφθηκε ο Υπολογιστής των Αντικυθήρων, μια συσκευή που από ό,τι καταλαβαίνουμε σήμερα, την εποχή που κατασκευάστηκε, περίπου το 80 π.Χ„ μπορούσε να υπολογίσει τις κινήσεις των πλανητών. Το μηχάνημα αποτελούταν από μερικούς δείκτες που αντιπροσώπευαν τους πλανήτες, τονΉλιο και τη Σελήνη, δύο επιφάνειες στις οποίες αναγράφονταν οι μήνες του αρχαίου ελληνο-αιγυπτιακού έτους και διάφορες άλλες ενδείξεις, ένα σετ από 38 γρανάζια που κινούνταν μέσα στο κουτί της συσκευής, και έναν περιστρεφόμενο μοχλό με τον οποίο ο χρήστης έβαζε σε κίνηση το όλο σύστημα. Το μηχάνημα δούλευε με τον εξής απλό τρόπο: Ο χρήστης του τοποθετούσε τους δείκτες των πλανητών μιας δεδομένης ημερομηνίας στις σωστές τους θέσεις και μετά, γυρίζοντας τον μοχλό, μπορούσε να παρατηρήσει τι θα έκαναν οι πλανήτες καθώς θα περνούσε ο χρόνος προς το παρελθόν ή το μέλλον. Οι μελετητές του μηχανισμού, με πιο γνωστό ανάμεσα τους τον Δρ. Ντέρεκ Ντε Σόλλα Πράις, εντόπισαν ότι ο σχεδιασμός των γραναζιών περιελάμβανε «διαφορικά» γρανάζια, τα οποία θεωρούνται ως το σημαντικότερο βήμα προς τη δημιουργία μιας υπολογιστικής μηχανής, δηλαδή ενός κομπιούτερ. «Επίσημα», τα διαφορικά γρανάζια ανακαλύφθηκαν με τά το 1500 μ.Χ.!


Πρόσφατα (16-6-2005) παρευρέθηκα στο Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας στη Θέρμη της θεσσαλονίκης, στην ομιλία τού κ. Μάικλ Ράιτ, διευθυ ντή του Μουσείου Επιστήμης του Λονδίνου, που θεωρείται σήμερα ο πιο εξειδικευμένος μελετητής του Μηχανισμού. Η ομιλία είχε τον τίτλο Ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων, Μοντέλο Εργασίας και Λειτουργίας. Ο κ. Ράιτ τόνισε ότι το συγκεκριμένο μηχάνημα δεν θα μπορούσε να είναι μοναδικό στον αρχαίο κόσμο: «Λυπάμαι αν αυτό σας προσβάλλει, αλλά ο μηχανισμός δεν μοιάζει να είναι το μοναδικό δημιούργημα μιας μεγαλοφυΐας», είπε, νομίζοντας προφανώς όχι οι Έλληνες θέλουμε να αποδώσουμε τον μηχανισμό σε κάποιον αρχαίο Ελληνα σοφό. «Είναι ένα μηχάνημα το οποίο είμαι σίγουρος ότι είναι προϊ όν μιας μεγάλης παράδοσης. Σίγουρα δεν είναι το πρώτο ή το τελευταίο που κατασκευάστηκε». «Όλα τα κομμάτια του φαίνονται να είναι εξελιγμένα εξαρτήματα που έχουν χρησιμοποιηθεί και δοκιμαστεί και σε άλλες συσκευές», μας είπε αργότερα όταν μιλήσαμε από πιο κοντά. Άρα, σύμφωνα και με τη γνώμη αυτού του ειδικού, πρέπει να υπάρχουν κι άλλα παράξενα μηχανήματα στον αρχαίο κόσμο, τα οποία δεν κατάφεραν να φτάσουν στη δική μας εποχή. Και να έφταναν όμως, δεν είναι σίγουρο ότι θα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας. Κοιτάζοντας τα εύκολα να μεταφερθούν τεχνουργήματα για τα οποία μιλάω σ' αυτό το άρθρο, ο μηχανισμός είναι το μοναδικό που δεν έχει χαθεί και το μοναδικό που αποδέχεται η επιστημονική κοινότητα. Αν χανόταν όμως, να είστε σίγουροι ότι πολύ σύντομα θα θεωρούταν urban legend και θα εξαφανιζόταν κάπου ανάμεσα στον θρύλο και την αδιαφορία - βέβαια, και σήμερα κάπου εκεί βρίσκεται...






Ο κατάλογος των μυστηριωδών τεχνουργημάτων δεν ολοκληρώνεται, φυσικά, εδώ. Υπάρχουν αντικείμενα απροσδιόριστης αρχαιότητας που μοιάζουν με αεροπλάνα, σχέδια σε σπηλιές και σε τοιχογραφίες που απεικονίζουν ανθρώπους να ταξιδεύουν στους ουρανούς, τρομακτικά κρυστάλλινα κρανία, απολιθωμένα σημάδια από ανθρώπινα παπούτσια 600 εκατομμυρίων ετών, αρχαία κείμενα που περιγράφουν με λεπτομέρειες την κατασκευή αεροσκαφών, όλα αυτά λιγότερο ή περισσότερο «χειροπιαστά» και αποδεδειγμένα από τα προηγούμενα... Τι υποδεικνύει αυτή η πληθώρα παράξενων τεχνουργημάτων που έρχονται στο φώς; Ίσως το μόνο ασφαλές συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε είναι οτι η ανθρωπότητα μόλις πρόσφατα άρχισε τη μεγάλη εξερεύνηση του σύμπαντος, και μόλις πρόσφατα άρχισε να συνειδητοποιεί τους περιορισμούς των ερμηνευτικών, ιστορικών και χρονολογικών συστημάτων της.Ίσως τα ανεξήγητα τεχνουργήματα να είναι η υλική προβολή των υποψιών μας ότι εμείς και ο πολιτισμός μας, για τον οποίο τόσο καυχιόμαστε, είμαστε μονάχα μια μικρή σταγόνα στον τεράστιο ωκεανό του χρόνου...


Το άρθρο είχε δημοσιευτεί σε παλαιότερο περιοδικό "STRANGE"






Πηγή:
http://eleftheri-epistimi.blogspot.com/2009/09/blog-post_27.html
http://www.forbiddenarcheology.com/